เงาหัวใจ
ตอนที่ 8
หลังจากถูกไวณิกจูบวันนั้นแล้ว ชิดชมก็นอนซมไม่มีแก่ใจจะไปทำงาน คิดจนผอม สันต์เป็นห่วงลูกเลยหาไก่ดำมาตุ๋นบำรุง บอกชิดชมว่า รู้ว่าลูกมีเรื่องไม่สบายใจแต่ไม่เซ้าซี้ถาม ลูกอยากเล่าเมื่อไหร่พ่อก็ยินดีฟังเสมอ
ฝ่ายไวณิกก็ไม่ต่างกัน ขังตัวเองอยู่ในห้องมองหน้าจอคอมฯแต่ใจลอยไปถึงษา พอทนไม่ไหวก็ตะโกนใส่หน้าจอ "ฉันรักษา รักษาคนเดียว ไม่มีทางไปรักคนอื่น..." นิ่งไปครู่หนึ่งก็ตะโกนอีก "ผมรักคุณนะษา คนอื่นมันเป็นแค่อุบัติเหตุ ผมไม่ได้ตั้งใจ"
ทั้งชิดชมและไวณิกต่างตกอยู่ในภวังค์ของความทุกข์กังวลในเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้น แต่ต่างกันที่คนที่สามที่เกี่ยวข้อง
ooooooo
หลังจากที่วิศเวศร้ายกับษาแล้ว เขายิ่งเข้าใกล้ชิดลูซี่ อาศัยลูซี่มาทำร้ายจิตใจษาอีกคน ลูซี่ยิ่งได้ใจหาเรื่องแกล้งษา ข่มษาหมายให้จมดินไปต่อหน้าต่อตา
วันนี้ ลูซี่มาอ้อนวิศเวศที่ห้องทำงานให้พาไปกินข้าว เขาบอกว่างานยังไม่เสร็จ ษาเอาเอกสารเข้ามาส่งพอดี เขาใช้ษาให้พาลูซี่ไปกินรอ ลูซี่ใช้ษายิ่งกว่าคนรับใช้ ให้กางร่มไปจนถึงโรงอาหาร ใช้ให้ไปซื้ออาหาร ซื้อกาแฟ เมื่อษายกมาให้ก็แกล้งทำหกใส่ตัวเองแล้วโวยวายเอาเรื่องกับษา
ษาตกใจรีบเอาผ้ามาเช็ดชุดที่เปื้อน ก็ถูกลูซี่ด่าประจานลั่นโรงอาหารว่า
"โอ๊ยร้อน แกแกล้งฉัน นางเมียบำเรอ สกปรก อย่าแตะตัวฉัน เก็บของพวกนี้ไปให้หมด"
พอดีวิศเวศมาถึงถามว่าเกิดอะไรขึ้น ลูซี่ฟ้องว่าตนถูกษาแกล้งทำกาแฟร้อนๆหกใส่ แถมเทถาดอาหารใส่อีก วิศเวศหันขวับจ้องจิกษาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แล้วสั่งลดตำแหน่งเธอให้ไปเป็นแม่บ้านตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป
"ค่ะ" ษารับคำเบาๆ ครั้นวิศเวศถามว่าจะไม่ถามสักคำหรือว่าทำอย่างนี้ทำไม ษาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ไม่ค่ะ เพราะดิฉันรู้อยู่แล้วว่าที่คุณทำมาทั้งหมดก็เพื่อแก้แค้นฉัน นี่ก็คงเป็นอีกเรื่องที่คุณตั้งใจจะทำ"
วิศเวศพูดอย่างสะใจว่ารู้ก็ดีแล้ว รีบไปหาชุดมาเปลี่ยนเสีย เมื่อษาเปลี่ยนชุดแล้วไปที่มุมกาแฟ สันต์มาสั่งกาแฟ เห็นษาในชุดแม่บ้านก็แปลกใจ พอรู้เรื่องก็ไปหาวิศเวศถามว่าทำไมจึงเป็นแบบนี้
"จำเป็นด้วยหรือที่ผมจะต้องบอกเหตุผลคุณในการจะจ้างแม่บ้านสักคน" ครั้นสันต์ชี้แจงว่าษาทำงานตรวจคุณภาพผ้าดีอยู่แล้ว ดีกว่าที่จะให้เธอมาเป็นแม่บ้าน
"แต่เป็นแม่บ้านมันน่าอายกว่า" วิศเวศยิ้มหยัน พอสันต์ทำท่าสงสัย เขาก็ตัดบทว่า "เอาเป็นว่าผมไม่มีเหตุผล ผมเป็นเจ้าของบริษัท จะทำอะไรก็ได้แล้วกัน"
ลูซี่เข้าไปเอาน้ำเช็ดกาแฟและอาหารที่เลอะชุด เช็ดไปบ่นไปว่า ถ้าซักไม่ออกวิศเวศต้องซื้อให้ตนใหม่ พอดีษาเข้ามาในชุดแม่บ้านจะทำความสะอาดห้องน้ำ ลูซี่เห็นเข้าเต็มตาถึงกับอ้าปากค้าง
"ถ้าเสร็จแล้วดิฉันขอทำความสะอาดห้องนะคะ" ษาพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ooooooo
ลูซี่ออกจากห้องน้ำไปหาวิศเวศที่ห้องทำงานทำหน้าตาตื่นถามว่าแม่บ้านคนนั้นคือษาใช่ไหม เขาลงโทษให้ไปเป็นแม่บ้านหรือ พอวิศเวศถามว่าถูกใจไหม ลูซี่พูดเหมือนยกภูเขาออกจากอกว่า
"โอ๊ย...วิศรู้ไหม ลูซี่กลุ้มแค่ไหนเรื่องคุณกับเขา" เมื่อวิศเวศถือโอกาสยืนยันว่าเขาไม่มีอะไรกับษาจริงๆ ที่ทำดีด้วยก็เพราะสงสารไข่ตุ๋นเท่านั้น ลูซี่ดีใจเดินเข้าไปจุ๊บแก้มอ้อน "ลูซี่ขอโทษค่ะ โธ่ ถ้าบอกซะตั้งแต่แรก ลูซี่คงสบายใจไปตั้งนานแล้ว เฮ้อ...โล่งใจจังเล้ย..."
ที่โรงอาหาร ษาถือเครื่องมือทำความสะอาดกำลังจะเดินขึ้นไป ไผ่มาเห็นเข้าถามว่า ทำไมแต่งตัวอย่างนี้เกิดอะไรขึ้น ษาไม่บอกเร่งให้หลบไป ตอนนี้ตนรีบ แล้วจะเล่าให้ฟังทีหลัง
ส่วนสร้อยกับนิดเห็นษาในชุดนี้ก็สะใจ จะเข้าไปรังควาน ถูกษาขอให้หลีกทางตนรีบ ไผ่เห็นเข้าก็ตรงไปแทรกกวนประสาทสร้อย ษาเลยเลี่ยงไปทางอื่น
เมื่อลูซี่มาที่โรงอาหารอีกครั้งใช้ษาให้ไปซื้อของให้ พอษาเอาอาหารมาให้พร้อมเงินทอนเธอก็ให้ทิปษา ษาเก็บเงินแล้วเดินกลับไป วิศเวศขัดตาขัดใจนัก เมื่อมาเจอษาอีกที เขาเหยียดหยามว่าแค่เงินยี่สิบสามสิบบาทก็ยังเอา ไม่อายบ้างรึไง
ษาตอบไปอย่างไม่ยี่หระว่าไม่อายเพราะเป็นเงินบริสุทธิ์ วิศเวศถามว่าไปถือกะลาขอทานได้เลยใช่ไหม เธอตอบทันทีว่าได้ ตนทำได้ทุกอย่างเพื่อเงิน เขาน่าจะรู้ดี
เมื่อด่าว่ากลั่นแกล้งอย่างไรก็ไม่ทำให้ษาท้อใจได้ วิศเวศเลยเป็นฝ่ายต้องหนีไปเสียเองอย่างหัวเสีย
ส่วนสร้อยเห็นษามาเป็นแม่บ้านก็หาเรื่องแกล้งใช้ให้ เก็บถ้วยชามที่โต๊ะไปให้เรียบร้อย ใช้ให้ษาไปซื้อน้ำลำไยมาให้ ชี้นิ้วให้เช็ดโต๊ะตรงโน้นตรงนี้ตรงนั้น
พอษาจะทำก็ถูกวิศเวศจับมือไว้แล้วหันไปเอ็ดสร้อยว่า "เธอมีสิทธิ์อะไรมาใช้งานษา" ครั้นสร้อยอ้างว่าษาเป็นแม่บ้าน วิศเวศเลยย้ำใส่หน้าว่า "ษาเป็นแม่บ้านของผู้บริหารหรือคนที่ฉันอนุญาตให้ใช้เขาได้เท่านั้น เธอตำแหน่งงานอะไรถึงมาใช้งานเขา"
สร้อยหน้าเหลือสองนิ้วพูดเสียงอ่อยว่าวันหลังไม่ทำแล้ว รีบขอโทษแล้วขอตัวไปทำงาน แต่วิศเวศไม่ให้ไป สั่ง "วันนี้เธอทำความสะอาดโรงอาหาร ล้างจานชามให้เรียบร้อยนี่เป็นคำสั่ง" แล้วหันมาจ้องษาถามว่าเป็นอะไร อยากเป็นหญิงบริการนักรึไง
"เป็นอะไรก็ได้ค่ะ ตามที่คุณวิศเวศมอบหมายมา ฉันนึกว่าคุณจะชอบซะอีกที่เห็นฉันอับอายตกต่ำจมดิน"
ษาพูดเรียบๆ แต่วิศเวศกลับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟถามว่าอยากเป็นอย่างนั้นใช่ไหม เดี๋ยวจัดให้ จากนั้นก็สั่งให้ษาไปล้างรถให้ลูซี่ ซึ่งเธอก็ก้มหน้าก้มตาทำ พอเลิกงานพวกคนงานเดินออกมา ต่างพากันมองษาในชุดแม่บ้านล้างรถให้ลูซี่แล้วหันไปซุบซิบ...ซุบซิบ...เดินเลี่ยงๆไป
ooooooo
วันนี้ ไวณิกเพิ่งโผล่ออกจากห้องนอนมาที่โรงงาน สันต์ทักว่าหายป่วยแล้วหรือ บ่นว่าช่วงนี้ดินฟ้าอากาศแปรปรวน ชิดชมยังเป็นไข้นอนซมเลย
"ชิดชมไม่สบายหรือเขาเป็นอะไร เป็นมากหรือเปล่า ไปหาหมอหรือยัง" ไวณิกถามเป็นชุดเร็วปรื๋อจนสันต์หัวเราะ บอกว่าชิดชมไม่ยอมไปหาหมอบอกว่าหายแล้ว บ่นว่าลูกคนนี้หัวรั้น แต่มาทำงานตั้งแต่เมื่อวานแล้ว พูดแล้วสันต์ขอตัว ไวณิกรีบฝากบอกว่า "ขอให้ชิดชมหายเร็วๆ นะครับ"
ฝากความไปแล้ว แต่ไวณิกยังไปดักรอขอโทษ มองหาก็ไม่เห็น บ่นอุบอิบว่าไปไหนนะเพิ่งจะหายไข้ แล้วตัดสินใจเดินออกไป แต่เดินไปไม่กี่ก้าวก็เห็นชิดชมกำลังเดินมา ไวณิกรีบหันหลังให้ทำเป็นพูดโทรศัพท์ แต่พอเดินผ่านชิดชมที่ก้มหน้าก้มตาเดินเหมือนกัน ไวณิกก็แกล้งพูดโทรศัพท์ดังๆว่า
"ที่ไม่สบายหายหรือยัง"
ชิดชมสะดุดกึกนึกว่าเขาพูดด้วย แต่พอมองไปก็เห็นเขาก้มหน้าก้มตาพูดโทรศัพท์เลยไม่แน่ใจ แต่พอจะเดินต่อก็ได้ยินอีกว่า
"ถ้ายังไม่หายก็อย่าเพิ่งมาทำงาน ทำให้คนเขาเป็นห่วงมันไม่ดีหรอกนะ แค่นี้แหละ"
ชิดชมเลยรู้ว่า ที่แท้ไวณิกอยากพูดด้วยแต่ไม่กล้าพูดตรงๆ
ผ่านจากชิดชมแล้ว ไวณิกไปที่ห้องพักของษา คนข้างห้องบอกว่าไข่ตุ๋นไม่สบายอยู่ที่โรงพยาบาล ษาก็อยู่กับลูกที่นั่น เขาเลยรีบบ่ายหน้าไปโรงพยาบาล
ooooooo
ไวณิกไปหาไข่ตุ๋นที่โรงพยาบาล พากันเล่นเกมอย่างสนุกสนาน พอษากลับมาเจอเธอไม่พอใจมากเรียกไวณิกออกไปคุยข้างนอก ขอร้องอย่างเหนื่อยใจว่าต้องพูดอีกเท่าไรเขาถึงจะไปจากพวกตนเสียที
ไวณิกบอกว่ามาเยี่ยมไข่ตุ๋น ษาดักคอว่าอย่าเอาไข่ตุ๋นมาอ้างเลย เขาเลยระเบิดความเก็บกดออกมาว่า
"ใช่ ผมอ้างไข่ตุ๋น จริงๆผมคิดถึงคุณ อยากเห็นหน้าคุณ รู้ไหมผมเหงา ผมไม่มีใคร ไม่มีใครเข้าใจผมเลย ผมไม่รู้จะไปที่ไหน ผมไม่อยากกินเหล้าเพราะมันทำให้ผมทำอะไรผิดๆ ผมไม่มีที่ไปให้ผมอยู่ที่นี่นะษา"
ฟังไวณิกแล้วษานึกสงสารเห็นใจ แต่ไม่รู้จะทำอย่างไร เลยได้แต่จ้องตาเขา
ษายอมให้ไวณิกกลับเข้าไปเล่นกับไข่ตุ๋น ระหว่างนั้นเอง วิศเวศก็เข้ามา เขาไม่พอใจมากตรงไปลากแขนษาออกไปคุยกันข้างนอก ด่าษาว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่แพศยาหน้าด้านเท่าเธอ ด่าอย่างเจ็บแสบว่า
"วันนึงให้ท่าคนแก่ อีกวันอ่อยเด็ก ทั้งๆที่นอนกับผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ"
ษาทั้งแค้นทั้งโกรธประชดเขาว่า ผู้ชายคนเดียวไม่พอสำหรับตน ตนชอบเงินใครประมูลได้ราคาสูงที่สุดตนก็ไป วิศเวศทนไม่ไหวเงื้อมือจะตบ ษาไม่เพียงแต่ไม่หลบเธอยังเงยหน้าหลับตาท้าทาย วิศเวศเลยเงื้อมือค้าง เปลี่ยนเป็นผลักเธอจนเซ ไล่ไปเสียให้พ้น เมื่อษาทำเฉยเขาเลยต้องเป็นฝ่ายเดินหนีไปเอง
ooooooo
ไปมีเรื่องกันที่ข้างนอก พอกลับถึงบ้านไวณิกกับวิศเวศก็ทะเลาะกันอย่างรุนแรงเรื่องษาอีก วิศเวศบอกว่าอยากให้ไวณิกตาสว่างเรื่องษาเสียที เธอเป็นคนบูชาเงิน โลเล โกหก หาดีอะไรไม่ได้สักอย่าง ไวณิกไม่เชื่อให้หาหลักฐานมาพิสูจน์
"หลักฐานน่ะเหรอ ได้..." วิศเวศทำเสียงแข็งแต่แล้วก็พูดไม่ออก ไวณิกเลยขอร้องพี่ชายว่าอย่าทำให้ความศรัทธาที่ตนมีลดลงไปกว่านี้เลยเพราะแค่นี้มันก็น้อยจนเกือบหมดไปแล้ว
รุ่งขึ้นขณะษาจะออกไปทำงาน พยาบาลก็มาเคาะประตูพาครูสอนพิเศษมาด้วย บอกว่าวิศเวศจ้างให้มาสอนพิเศษไข่ตุ๋นตอนที่อยู่โรงพยาบาล
ษางงมากกับการกระทำของวิศเวศ แต่ต้องไปทำงานแล้วเพราะไผ่ขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดรอ ไผ่พาษาไปถึงทางเข้าโรงงาน ปล่อยษาลงแล้วบอกว่า เย็นนี้จะมารับอีกเพราะบ้านพักของเราไปทางเดียวกัน
ไผ่ถามษาว่าทำไมจึงแต่งชุดแม่บ้าน พอรู้เรื่องจากษา ไผ่ไม่พอใจที่วิศเวศหูเบา เพราะตนเห็นกับตาว่าวันนั้นที่
โรงอาหาร ลูซี่เป็นคนปัดถาดจากมือษาตกเอง จะขอเป็นพยานให้ แต่ษาไม่อยากมีเรื่องกับเจ้านายกลัวถูกไล่ออก แล้วรีบขอตัวเพราะต้องไปเตรียมของ วันนี้มีประชุมใหญ่ที่โรงงาน
สร้อยเห็นไผ่มองตามษาไปก็เข้ามาแขวะว่า มองตาละห้อยเชียว นี่คงถูกเจ้านายเขี่ยแล้วถึงได้มาเป็นแม่บ้าน ไผ่แก้ต่างปกป้องษาว่า
"ษาเขาเป็นคนดี ถูกใส่ความก็ไม่เถียง คนดีตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้หรอก ยิ่งเป็นแม่บ้านทำงานใกล้ชิดคอยดูแลเจ้านาย ท่านต้องมองเห็นความดี"
สร้อยฟังแล้วอยากไปเป็นแม่บ้านบ้างเพื่อจะได้ใกล้ชิดเสนอหน้าให้วิศเวศเห็นทุกวัน
ดังนั้น พอเริ่มประชุมสร้อยก็ไปดักรอวิศเวศ พอเขาเดินมาก็ถลาเข้าไปถามว่าชอบดื่มกาแฟแบบไหน วิศเวศถามว่าเธอมีหน้าที่อะไร สร้อยพูดอย่างเอาการเอางานว่าตนรักงานบริการพอว่างจากงานเอาต์เลตก็รีบมาอาสาลองทำงานแม่บ้าน มาดูแลอาหารว่าง เครื่องดื่ม
"ชอบทำงานอย่างนี้ อืม...ฉันมีงานนึงให้ทำ"
"ได้เลยค่ะ สร้อยจะทำให้เต็มที่เลย เพื่อบอส..." สร้อยดีใจทิ้งตาหวานให้ตามหลัง
ooooooo
หลังจากอติคุณไปอยู่บ้านพักตากอากาศของอภินพที่ปากช่องแล้ว ก็สำรวจทรัพย์สินต่างๆมองหาของมีราคาที่จะขโมยไปขายได้ ไปเจอชามลายครามใบหนึ่งก็หยิบขึ้นมาดู พยายามที่จะดูว่าเป็นชามสมัยไหน คนสวนเข้ามาเจอเลยบอกว่าเป็นของ "สมัยจตุจักร"
อติคุณขโมยชามลายครามใบนั้นเหน็บใส่กางเกงดึงชายเสื้อมาคลุมไว้แล้วแอบไปที่ร้านขายของเก่า เถ้าแก่รับชามไปดู ระหว่างนั้นอติคุณก็คุยอวดความเก่าว่ามีประวัติ ตนรู้ที่มาที่ไปดี
"มีประวัติยังไง" เถ้าแก่พลิกดูชามสองสามที
"เนี่ย มันเป็นของสมัยราชวงศ์ถังแล้วตกทอดไปถึงมือชอลิ้วเฮียง แต่ชอลิ้วเฮียงมันเป็นจอมโจรเลยถูกยึดไปอยู่ในมือก๊วยเจ๋ง"
เถ้าแก่โมโหทุ่มชามใส่อติคุณ เล่นเอาเจ้าตัวกระโดดรับไว้แทบไม่ทัน บ่นฉุนๆว่า
"เถ้าแก่เล่นอะไรอย่างนี้วะ ถ้าตกแตกไปทำยังไง ของราคาแพงเป็นหมื่นเป็นแสน"
"แสนสตางค์น่ะสิ หน็อย แต่งประวัติมาตบตาอั๊ว ของของลื้อห้าบาทยังแพงไปเลย ออกไปเลยไอ้...แต่งนิยายซะปัญญาอ่อนเลย" เถ้าแก่ด่าไล่ตะเพิดจนอติคุณถอยออกจากร้านแทบไม่ทัน
ooooooo
ไวณิกไปร่วมประชุมสรุปเรื่องการตลาดที่ห้องประชุม เจอษาแต่งตัวเป็นแม่บ้าน เขาถามอย่างรับไม่ได้ ว่าทำไมแต่งตัวแบบนี้
เมื่อไปพบกันที่ระเบียงห้องประชุม ษาจึงเล่าให้ฟังว่าตนทำผิดกับลูซี่เลยถูกลงโทษถูกลดตำแหน่ง ไวณิกไม่เชื่อ คาดคั้นถามว่าเพราะเธอไม่ยอมเป็นผู้หญิงของวิศเวศใช่ไหมเขาเลยแกล้งเธอ
ปรากฏว่าวิศเวศมายืนฟังอยู่ พอไวณิกรู้ก็หันไปต่อว่าพี่ชายว่าเขาไม่ได้รักษาเลยถึงได้ทำกับเธออย่างนี้ วิศเวศเลยย้อนถามว่าตนบอกตั้งแต่ตอนไหนว่ารักผู้หญิงคนนี้ และเพื่อให้คำพูดตนน่าเชื่อถือวิศเวศบอกไวณิกว่า
"ฉันจะบอกความจริงก็ได้ ฉันลงโทษที่เขาโกหก เขายังไม่ได้เลิกติดต่อกับผัวเก่า แต่ก็มาให้ท่าคนรวยๆอย่างฉันอย่างแก แต่ฉันรู้ตัวก่อนถึงได้กีดกันแกอย่างนี้นี่ไง ฉันทนให้แกได้ชื่อว่าเป็นชายชู้ไม่ได้"
ไวณิกหันไปถามษาอย่างตกใจว่าไม่จริงใช่ไหม ษากลับตอบหนักแน่นว่า จริงอย่างที่วิศเวศพูดทุกอย่าง ทำให้ไวณิกช็อกเสียใจจนน้ำตาคลอ สุดท้ายหันหลังเดินคอตกไปจากษา
พอไวณิกไปแล้ว วิศเวศชมเชยษาที่พูดไปเมื่อกี้นี้ เพราะถ้าเธอไม่พูดอย่างนั้นไวณิกก็ยังตัดใจจากเธอไม่ได้สักที ษาขอบคุณแต่ขอเป็นเงินจะดีกว่า เลยถูกวิศเวศด่าว่า "เธอนี่ไม่เคยพอเลยจริงๆ"
วิศเวศเดินออกไปจึงนึกได้ว่าลืมโทรศัพท์มือถือไว้ ย้อนกลับมาเอาเลยได้ยินษาโทร.ไปเล่าให้ชิดชมฟังถึงเรื่องที่โต้เถียงกัน และขอร้องชิดชมให้ช่วยยืนยันด้วยว่า ตนยังไม่เลิกกับพี่ติ และที่สำคัญคือ "ห้ามเธอบอกว่าพี่ติเป็นพี่ชายฉันนะ" แต่ไม่ยอมบอกเหตุผลที่ให้โกหกเช่นนั้น
ฟังษาพูดโทรศัพท์เสร็จ วิศเวศยิ่งโกรธ ยิ่งมีอคติ และเกลียดษาหาว่าวางแผนอะไรกันอีก ต่อหน้าตบตาตนแต่ลับหลังเธอทำอะไรกับไวณิก แต่ไม่ว่าวิศเวศจะคาดคั้นอย่างไรษาก็ยืนกรานความเดิมที่พูดไว้ และที่โทร.ไปหาชิดชมก็เพื่อย้ำให้ปิดไม่ให้บอกสามีเรื่องไวณิกเท่านั้น
ไวณิกไม่เชื่อที่ษาพูด เขาไปหาชิดชมเพื่อถามเรื่องษากับสามี ชิดชมไม่โกหกย้ำแต่ว่าษาบอกอย่างไรก็ให้เชื่ออย่างนั้น ทำให้ไวณิกเสียใจเจ็บปวดอย่างสาหัส รำพึงรำพันว่า ตนไม่รู้จึงตามตื๊อษาจนพานโกรธพี่ชายคนเดียวที่รักเหมือนพ่อ
ชิดชมสงสารไวณิกมากไม่รู้จะทำอย่างไร เลยบอกเขาว่าถ้าเขาจะไปกินเหล้าตนจะกินเป็นเพื่อน
"ไม่ ฉันไม่อยากเมา เวลาคนเราเมาก็ทำอะไรไปอย่างขาดสติ แล้วเราก็เสียใจกับมัน ฉันขอโทษนะชิดชม" ไวณิกพูดอย่างรู้กันว่าหมายถึงอะไร ชิดชมไม่พูดอะไร ต่างสบตาแล้วเดินจากกันไปเศร้าๆ
เมื่อชิดชมไปเล่าให้ษาฟัง ษากลับพอใจที่ทำให้ไวณิกห่างตนไปได้ บอกชิดชมว่าเจ็บหนักครั้งเดียวแต่ตัดรักได้ ดีกว่ารักยาวนานด้วยความเจ็บปวดทรมาน ชิดชมฟังแล้วก็ได้แต่ เศร้าไปด้วยกัน
ooooooo
หลังจากถนิมปล่อยอติคุณไปแล้วปรากฏว่าหายเข้ากลีบเมฆไปเลย ถนิมจึงสั่งสมุนให้ตามล่ามาให้ได้แต่สมุนก็จนปัญญาหาไม่เจอ ถนิมนึกได้จึงหาทางบีบษาให้พาพี่ชายมาใช้หนี้
ถนิมโทร.ไปที่โต๊ะทำงานของวิศเวศพอดีษาทำความสะอาดอยู่ เขาจึงส่งโทรศัพท์ให้ษาพูด พอษารู้ว่าเป็นถนิมก็แค้นใจบอกว่าตนไม่มีอะไรจะพูดด้วยแล้ววางสายเลย
"นังนี่กำแหงกับฉัน ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว" ถนิมโมโหสั่งสมุนให้จัดการเดี๋ยวนี้เลย
วิธีจัดการของถนิมคือส่งลูกปืนไปให้ษาขู่ว่า "ถ้าไม่อยากให้สิ่งนี้ฝังในกะโหลกไอ้อติคุณ ออกมาหน้าโรงงาน" ษาตกใจกลัวพี่ชายจะได้รับอันตราย ดังนั้นจึงลางานกับวิศเวศอ้างว่าไข่ตุ๋นไม่สบายขอกลับไปดูลูก
วิศเวศคิดว่าจริงสั่งกรให้ช่วยขับรถส่งษาไปโรงพยาบาล แต่พอกรออกไปก็เห็นษาขึ้นรถคันหนึ่งที่จอดรออยู่ไปแล้ว เขาขับรถตามพร้อมกับรายงานวิศเวศไปด้วย บอกว่าษาไม่ได้ไปโรงพยาบาลแต่ไม่รู้จะไปไหน วิศเวศสั่งให้ขับตามไปเรื่อยๆ จากนั้นเขาสั่งงดงานทุกอย่างแม้แต่การประชุมเพื่อติดตามเรื่องษา
ระหว่างนั้นวิศเวศถามเลขาฯว่ามีใครโทร.มาหาษาหรือเปล่า เลขาฯบอกว่าไม่มีแต่ครู่หนึ่งนึกได้ว่ามีพัสดุส่งมาจึงเอา มาให้ดู วิศเวศเปิดเจอกระสุน เขาตกใจเป็นห่วงษามาก วิ่งออกจากห้องไปทันที
กรตามไปจนถึงบ้านพักของถนิมแล้วจอดซุ่มอยู่แถวนั้น เขาบอกเส้นทางวิศเวศที่ขับรถตามมา
"ใช่ครับคุณวิศเข้ามาถูกซอยแล้ว ผมจอดรถรออยู่ข้างนอก ข้างในเงียบๆครับ"
"ดี แล้วค่อยวางแผนกันว่าจะเอายังไง" พูดแล้ววิศเวศขับรถพุ่งไปอย่างเร็ว
ooooooo
ษาถูกพาไปที่บ้านถนิม เธอถามว่าอติคุณอยู่ไหนจะทำอะไรพี่ชายตน ถนิมหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์บอกให้ พักกินน้ำกินท่าเสียก่อนแล้วค่อยคุยกัน บอกว่าตนถูกใจเธออยากได้เป็นเมียเลี้ยงดูออกหน้าออกตาแต่ก็ไม่ บังคับ ให้เธอตัดสินใจเองว่าจะยอมให้พี่ชายตายหรือเป็นเมียตน
ษาซื้อเวลาบอก ว่าขอคิดก่อน เขาให้เวลาคิด 1 คืน ให้คิดอยู่ที่นี่ห้ามออกไปไหนทั้งนั้นแล้วถนิมก็หลอกล่อให้ษากินน้ำส้มที่ เอามาให้ เมื่อษาไม่ยอมกินก็ถูกจับบีบปากกรอกให้กินจนหมดแก้ว
ส่วนกร ที่จอดรถซุ่มอยู่ เขาบอกวิศเวศขณะโทร.คุยกันว่าจะบุกเดี่ยวเข้าไปไม่ได้เด็ดขาด แล้วกรก็ลงไปเดินสำรวจรั้วด้านข้าง ถูกสมุนของถนิมเห็นเข้ามันไล่ให้ไปไกลๆ กรจึงจำต้องเดินห่างออกมา
วิศเวศมาถึงเห็นรถกรจอดอยู่แต่ตัวหายไป แล้ว เขาจึงเดินเข้าไปข้างกำแพง ได้ยินสมุนของถนิมคุยกันว่าวันนี้เจ้านายได้ผู้หญิงมาขาวสุดๆ คงมีความสุขจนหมดแรงแน่ๆ ทำให้เขาเป็นห่วงษาจับใจ หาทางเข้าข้างในด้วยการลอบคราบสมุนของถนิม ปลอมตัวเข้าไปข้างในได้สำเร็จ
ษา ถูกจับกรอกน้ำส้มผสมยานอนหลับกำลังสะลึมสะลือก็ถูกถนิมลวนลามอย่างหื่นจัด ขณะมันกำลังซุกไซ้อย่างเมามันนั่นเอง สมุนที่อยู่แถวหน้าห้องเอะใจเห็นวิศเวศที่ปลอมตัวมาเดินป้วนเปี้ยน เมื่อจวนตัววิศเวศจึงเปิดฉากเล่นงานมันก่อน ความเลยแตก พวกมันร้องบอกกันลั่น
"เร็วโว้ยพวกเรา มีคนบุกรุกโว้ย"
เสี่ย กำลังเมามันผงะจากษาอารมณ์ค้าง เปิดประตูตะคอกว่า "พวกแกมาขัดความสุขอะไรวะ" พอมองไปก็เห็นวิศเวศหมอบอยู่ที่พื้นโดยมีสมุนของตนล้อมไว้
พอเดินไป ดูหน้า ถนิมจำได้ว่าเป็นลูกชายคนโตของวิมาลา เลยเอะใจว่าเขาคงรู้ว่าตนเอาษามาที่นี่ วิศเวศบอกให้เขาปล่อยษาเสียแล้วตนจะไม่เอาเรื่อง ถนิมไม่ยอมปล่อย แต่บอกให้เขากลับไปเสียเพราะไม่อยากผิดใจกับวิมาลา
ษาเห็นวิศเวศถูก ทำร้ายทนไม่ได้ จึงยอมเอาตัวเข้าแลกกับถนิมเพื่อปกป้องเขา วิศเวศไม่ยอม ประกาศจะอยู่ด้วยกันกับเธอ ถ้าต้องตายก็ขอตายด้วยกัน
ถนิมผลักษาเข้า ห้องหมายเผด็จศึก แต่ไม่ทันไรก็ถูกตำรวจที่กรไปตามมา บุกเข้าไป ถนิมจำต้องปล่อยวิศเวศกับษาเพื่อหนีเอาตัวรอด
สมุนของถนิมเอารถของ วิศเวศมาให้ เขาจึงพาษาขับหนีไปที่เกาะส่วนตัว ซึ่งครั้งหนึ่งสมัยเรียนอยู่ที่เชียงใหม่ด้วยกัน ษาเคยบอกว่าชอบทะเล ตนอยู่ในธาตุน้ำจึงชอบน้ำมาก เขาบอกเธอว่าตอนนี้กำลังจะพาเธอไปในที่ที่เคยสัญญากันไว้
เพื่อหว่าน ล้อมให้วิศเวศใจอ่อนยอมปล่อยตน ษายอมรับกับเขาว่าอติคุณนั้นที่แท้เป็นพี่ชายตน ไม่ใช่สามีอย่างที่เขาเข้าใจ วิศเวศทำเป็นตกใจที่เข้าใจผิด แต่ไม่เชื่อ พูดใส่หน้าษาว่า
"ไม่เชื่อ ยิ่งใกล้เธอกลับยิ่งเกลียด ดีล่ะ ฉันจะพาไปดัดนิสัย ไปทรมานให้สาสมกับความเลวของเธอเลย คอยดู!"
เมื่อ ทำอย่างไรเขาก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้ ษาตัดสินใจกระโดดลงทะเลว่ายน้ำหนี แต่ในทะเลที่กว้างสุดสายตานั้น เธอว่ายไปอึดใจเดียวก็หมดแรง วิศเวศที่ขับเรือตามไปเยาะเย้ยจึงกระโดดลงไปเอาตัวขึ้นเรือ พยายามช่วยให้เธอรู้สึกตัว สุดท้ายตัดสินใจจะผายปอด แต่พอก้มหน้าลงก็ถูกษาตบหน้าอย่างแรง เลยถูกเขาล็อกแขนทั้งสองข้างตรึงไว้กับพื้นแล้วก้มลงจูบอย่างดุดัน ษาพยายาม
ดิ้น แต่สุดท้ายก็หมดแรง
ooooooo
วิศเวศพาษาไปที่เกาะส่วนตัว ที่นั่นเขามีบ้านพักตั้งชื่ออย่างที่เคยฝันกันไว้ว่า "บ้านอิงทะเล"
ษา อึ้งไปกับความหลังที่เคยฝันด้วยกัน และเขาทำให้ เป็นจริงที่นี่ แต่ต้องสะดุ้งเมื่อเขาบอกอย่างเยาะหยันว่า
"ฉันสร้างบ้านนี้เอาไว้ เป็นบ้านโลกีย์ให้เพื่อนมาหา ความสุขกัน ถ้าบ้านมันเล่าเรื่องได้ บ้านนี้มันสกปรกจนเธอคิดไม่ถึงเชียวล่ะ ตามฉันมาอย่าเรื่องมาก มาถึงนี่แล้วเธอหนีฉันไม่ได้ง่ายๆหรอก"
ขณะที่ทั้งสองอยู่ที่บ้านอิง ทะเลนั้น ที่กรุงเทพฯ ทุกคนที่เกี่ยวข้องกำลังตามหาตัวกันวุ่นวาย ลูซี่มาหาวิศเวศไม่เจอก็นั่งรอที่ห้อง แต่รอทั้งวันก็ไม่เห็นมา ถามจากเลขาฯจึงรู้ว่าวิศเวศไม่ติดต่อมาเลย และษาก็หยุดงานไปพร้อมๆกันด้วย ทั้งสองอาจไปด้วยกันก็ได้
"บ้าเหรอ ประธานกรรมการจะไปกับแม่บ้านโรงงานได้ยังไง พูดอะไรคิดซะบ้าง" ลูซี่เอ็ดจนเลขาฯไม่กล้าพูดอะไรอีก
ไข่ตุ๋นก็งอแงร้องหาแม่ ชิดชมต้องปะเหลาะว่าเดี๋ยวจะไปตามมาให้ แต่ตัวเองก็กลุ้มเพราะไม่รู้เหมือนกันว่าษาหายไปไหน สุดท้ายเลยโทร.ไปหาไวณิกให้มาพบที่โรงพยาบาลมีเรื่องจะปรึกษา
ไวณิ กรับสายทำเสียงเบื่อๆ พูดเหมือนหลอกตัวเองขณะเดินเข้าห้องน้ำว่า
"ถ้า ฉันไม่ติดหนี้เธอ ฉันไม่ไปตามคำสั่งเธอหรอก ชิดชม"
ooooooo
