นักฆ่าขนตางอน
ตอนที่ 1
บนท้องถนนในป่าคอนกรีตกลางกรุงเทพมหานคร...
ท่ามกลางรถที่สัญจรไปมานั้น มีรถสามคันขับตะบึงไล่บี้กันมา คันหนึ่งเป็นรถเก๋งส่วนตัวที่ขับพุ่งราวกับลูกธนู อีกสองคันคือรถตำรวจเปิดไซเรนหวีดหวิว
การไล่บี้กันอย่างเอาเป็นเอาตายใจกลางกรุงเทพฯนี้ ทำให้รถของชาวบ้านที่อยู่บนท้องถนนต้องหลบหลีกจนบางคันเกิดอุบัติเหตุ แต่ก็ไม่ทำให้การไล่ล่ากันนั้นหยุดชะงัก
รถเก๋งส่วนตัวนั้นมีมิสเตอร์คิมเป็นคนขับ ส่วนสองคันหลังมีดาบเหมียวกับสารวัตรเพิ่มพลประจำอยู่ เสียงดาบเหมียววิทยุรายงานสารวัตรเพิ่มพลว่า
"ขณะนี้เรากำลังติดตามรถผู้ต้องสงสัย ซึ่งเราสืบทราบมาแน่ชัดว่าในรถผู้ต้องสงสัยมียาบ้าจำนวนมากซุกซ่อนอยู่"
สารวัตรเพิ่มพลถามว่ารถมุ่งหน้าไปทางไหน ดาบเหมียวแจ้งว่ากำลังเข้าทางลัดมุ่งไปทางถนนสุขสวัสดิ์ สารวัตรรับทราบแล้ววิทยุสั่งรถตำรวจให้ตามสกัดจับรถผู้ต้องสงสัยรายนี้ ย้ำให้ทุกคนใช้ความระมัดระวังเพราะคนร้ายมีอาวุธปืน
แม้จะเก่งฉกาจเพียงใด มิสเตอร์คิมก็ถูกไล่ล่าไปจนตรอกในซอยแคบ เมื่อถูกตำรวจตามทันก็ต้องหันมาเผชิญหน้าสู้ ชักปืนออกมาวิ่งลงจากรถ แต่ก็ถูกตำรวจวิ่งมาดักทัน สารวัตรเพิ่มพลยิงปืนขึ้นฟ้าขู่หลายนัด พลางประกาศ
"คิม...ฉันตามแกมา 5 ปีแล้ว แต่แกรอดทุกครั้ง ครั้งนี้แกไม่รอดแน่" เห็นคิมขยับจะยิงสารวัตรตะโกนให้ทิ้งปืนเสีย คิมทำท่าจะทิ้งแต่กลับยกเล็งมาทางตำรวจ พริบตานั้นเอง สารวัตรเหนี่ยวไก 3 นัดซ้อน คิมผงะร่วงผล็อย บนหลังมือที่ถือปืน มีรอยสักรูป
แมงป่องดำไว้อย่างชัดเจน!
"สิ้นสุดกันทีมิสเตอร์คิม!" สารวัตรเพิ่มพลพึมพำมองศพคิมที่นอนจมกองเลือด
ดาบเหมียววิ่งเข้ามารายงานว่าพบยาบ้าซุกซ่อนอยู่ในรถผู้ต้องสงสัยห้าแสนเม็ด สารวัตรสั่งให้ยึดของกลางทั้งหมดส่งไปที่กองปราบ
สารวัตรมองศพของคิมอีกครั้ง นี่เป็นการเสร็จสิ้นภารกิจที่ติดพันมานับปี...อีกชิ้นหนึ่ง
ooooooo
สารวัตรเพิ่มพลมีธิดาสองคน คือแพรเพชรซึ่งเป็นนักกีฬาเทควันโด มีรางวัลแชมป์ระดับเขตรับรองฝีมือ เธอมีน้องสาวคนหนึ่งชื่อแพรพลอย กำลังเป็นเด็กสาววัยรุ่นน่ารัก เรียบร้อย และสดใส
เมื่อเสร็จภารกิจแล้ว สารวัตรเพิ่มพลโทรศัพท์คุยกับแพรเพชรที่กำลังซ้อมเทควันโดอยู่ที่โรงยิมฯชวนว่า
"พอดีพ่อเพิ่งปิดจ๊อบน่ะลูก แม่เขาเลยชวนไปพักตากอากาศสักอาทิตย์นึง"
แพรเพชรถามว่าเมื่อไหร่ พอรู้ว่าเย็นนี้เธอบอกว่ายังไม่ได้เตรียมตัวเลย เพิ่มพลจึงให้รอที่โรงยิมฯอีกสิบนาทีจะไปรับ ตอนนี้แม่รออยู่ที่บ้านแล้ว
สิบนาทีต่อมา เพิ่มพลไปรับแพรเพชรโดยไม่รู้ว่าถูกสมุนของมิสเตอร์เหว่ง 3 คนมาซุ่มอยู่ พอเพิ่มพลรับแพรเพชรออกไป รถของสมุนมิสเตอร์เหว่งก็ขับตามไปทันที
ooooooo
ก่อนจะไปรับแพรเพชร สารวัตรเพิ่มพลได้พบกับสารวัตรชลิตที่กำลังดูผู้กองรณภพซ้อมยิงปืนอยู่ สารวัตรชลิตชมว่าไม่เสียแรงที่ขอตัวมาช่วยปราบปรามยาเสพติด รณภพให้คำมั่นว่าจะพยายามเต็มความสามารถ เมื่อเดินออกมาด้วยกันเจอสารวัตรเพิ่มพล
จึงแนะนำผู้กองรณภพให้รู้จักว่า
"นี่ไงผู้กอง สารวัตรเพิ่มพล ไอดอลของคุณ"
ผู้กองรณภพแสดงความยินดีอย่างมากที่ได้รู้จักฮีโร่ในดวงใจของตน ทำเอาเพิ่มพลยิ้มขำๆแล้วขอตัวก่อนเพราะมีนัดพอดี ผู้กองรณภพมองตามสารวัตรเพิ่มผลไปอย่างเลื่อมใส
ส่วนแพรพลอยผู้เป็นน้องสาว ก่อนกลับไปนั่งร้านอาหารกับชาลีที่คบกันมาระยะหนึ่งแล้ว ชาลีมอบแหวนเพชรเม็ดงามให้ เธอชอบมากแต่ไม่อยากรับไว้เพราะเป็นของแพงเกินไป ชาลีจึงเอ่ยปากขอแต่งงานด้วย
"เราคบกันยังไม่ถึงปีเลยนะชาลี" แพรพลอยท้วงติง ชาลีอ้อนว่าก็ตนรักแล้วนี่นา แพรพลอยเลยหยิกแกมหยอกว่า "เห็นแก่ตัว พลอยยังไม่ได้พาคุณไปเจอกับคุณพ่อคุณแม่แล้วก็พี่เพชรเลย"
ชาลีขอให้พาไปเปิดตัวเลย แพรพลอยยิ้มๆ จนเมื่อชาลีขับรถไปส่งที่หน้าบ้าน เธอจึงบอกว่าเรื่องที่เขาขอแต่งงานเอาไว้คุยกันวันหลังดีกว่า เพราะทางบ้านยังไม่ทันตั้งตัว และพรุ่งนี้ก็จะไปพักร้อนกันด้วย เมื่อเห็นชาลีทำหน้าผิดหวัง เธอปลอบใจว่า
"อ่ะ พลอยสัญญาก็ได้ กลับกรุงเทพฯเมื่อไหร่ พลอยจะบอกเรื่องนี้กับคุณพ่อ แล้วเราค่อยแต่งงานกันนะ" เธอยื่นนิ้วก้อยออกไป ชาลียื่นมาเกี่ยวก้อยแล้วถือโอกาสหอมแก้มเบาๆ
ทั้งคู่สบตากันประสาคนรัก แล้วแพรพลอยก็แยกเข้าบ้านไป
ooooooo
คืนนี้ ชาลีมีนัดกับรณภพที่ผับเจ้าประจำ เมื่อถึงเวลา ชาลีไปพบรณภพนั่งดื่มเบียร์ไปดูบอลไปอยู่ที่เคาน์เตอร์ ทักทายกันแล้วชาลีถามรณภพว่างานใหม่ เป็นอย่างไรบ้าง
"ก็โอเค เพิ่มเริ่มงานวันแรก ไม่มีปัญหาอะไร แล้วแกล่ะ" รณภพย้อนถามบ้าง
"แจ่มว่ะ ท่าทางน้องพลอยเขาชอบแหวนที่นายเลือกให้" รณภพถามอย่างตื่นเต้นว่า สรุปว่าเธอรับปากจะแต่งงานแล้วใช่ไหม ชาลีตอบอย่างกระหยิ่มมั่นใจว่า "ชัวร์"
"แบบนี้ต้องฉลองกันหน่อย" รณภพเอ่ยแล้วหันไปสั่งบริกร "น้องเอามา 2 แก้ว"
ทีแรกชาลีปฏิเสธบอกว่าไม่ดื่ม แต่รณภพขอให้ดื่มที่ตนเริ่มงานใหม่ ส่วนชาลีก็กำลังจะได้เมีย ชาลีเลยยอมดื่ม ยกแก้วให้กัน ชาลีเอ่ย "แด่วันชื่นคืนสุข"
"เยส" รณภพตอบรับแล้วชนแก้วกันอย่างมีความสุขจริงๆ
ooooooo
ครอบครัวสารวัตรเพิ่มพลไปถึงสถานที่ตาก อากาศแล้ว ดารินผู้เป็นแม่ดูแลครอบครัวด้านอาหารการกินทำครัวเพลินอยู่คนเดียว
แพรเพชรกับแพรพลอยสองสาวพี่น้องชวนกันลงเล่นเจ็ตสกีกันอย่างสนุกสนาน แพรพลอยเล่นสู้พี่สาวไม่ได้ก็ตะโกนดักคอว่าอย่าโกงกันนะ ส่วนพี่สาวก็ต่อให้น้อง ท้าให้ไล่ตามให้ทัน
แพรพลอยไล่ตามพี่สาวไปจนลืมดู ปรากฏว่าทุ่นลอยอยู่แต่ไม่เห็น แพรเพชรเห็นเข้าร้องบอกน้องสาวอย่างตกใจ แต่พอแพรพลอยหักเจ็ตสกีหลบ ปรากฏว่าพลิกคว่ำเพราะหักในระยะกระชั้นชิดเกินไป แพรเพชรรีบไปช่วยน้องสาวขึ้นมา ถามว่าเป็นอะไรไหม
"ก็สำลักอยู่เนี่ยยังจะถามอีก" แพรพลอยตอบงอนๆ พี่สาวเลยต้องลูบหัวลูบผมหยอกขำๆว่า "ดูซิผมเปียกเหมือนลูกหมาตกน้ำเลย"
สองพี่น้องชวนกันกลับที่พัก หยอกล้อกันมาตามชายหาดอย่างร่าเริง จนดารินที่ยกอาหารมาตั้งโต๊ะแล้วชะเง้อมอง พึมพำยิ้มๆอย่างมีความสุขว่า
"ลูกสองคนนี่ไม่รู้จักโต..."
ส่วนเพิ่มพลกำลังทำความสะอาดปืนอยู่ในห้องพลางดูทีวีไปด้วย เป็นข่าวปราบแก๊งยาเสพติดพอดี ข่าวรายงานว่า
"ข้อมูลจากแหล่งข่าวแจ้งว่า ทางสำนักงานตำรวจแห่งชาติต้องใช้เวลาปราบปรามแก๊งค้ายาเสพติดข้ามชาติรายนี้เป็นเวลาถึงห้าปี"
เพิ่มพลละสายตาจากปืนมองทีวี...แวบหนึ่ง แล้วฟังต่อ
"หลังจากมิสเตอร์คิมหัวหน้าแก๊งได้ถูกเจ้าหน้าที่วิสามัญไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ทำให้หลายฝ่ายคาดการณ์ว่าสมุนที่เหลือจะสร้างเครือข่ายขึ้นมาใหม่ในอีกไม่ช้า และจะมีการตอบโต้เจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างรุนแรงเพื่อเป็นการล้างแค้นให้กับหัวหน้าของพวกมัน..."
เพิ่มพลปิดทีวีก่อนที่ข่าวจะจบ เขาทำความสะอาดปืนพกต่ออย่างหนักใจ เสร็จแล้วประกอบเข้าตามเดิมพร้อมกระสุนเต็มแม็ก
ดารินมาเรียกให้ไปทานข้าว เขามองปืนในมืออีกครั้งก่อนลุกไป
ooooooo
ครอบครัวพบกันที่โต๊ะอาหารกันอย่างมีความสุขในโอกาสที่ได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาในบรรยากาศพักผ่อนซึ่งหายากมาก ดารินเห็นลูกสาวสองคนเปียกม่อลอกม่อแลกก็ไล่ให้ไปอาบน้ำก่อนค่อยลงมาทานข้าว
ไม่มีใครเฉลียวใจว่าที่เนินเขาใกล้ที่พักตากอากาศนั้น สมุนของมิสเตอร์เหว่ง 3 คน ที่ตามมาซุ่มสังเกตอยู่ไม่วางตา เมื่อได้รับรายงาน มิสเตอร์เหว่งสั่งสมุนให้เฝ้าไว้ให้ดีอย่าให้คลาดสายตาเป็นอันขาด
จากนั้นเขาหิ้วกระเป๋ามาขึ้นรถที่จอดรออยู่ คำรามอย่างมาดหมายเหี้ยมเกรียมว่า
"ไอ้สารวัตรเพิ่มพล วันนี้คือวันตายของมัน!"
ooooooo
ระหว่างขึ้นไปอาบน้ำ แพรพลอยถอดแหวนวางไว้ พี่สาวมาเห็นเข้าถามว่าใครซื้อให้ แพรพลอยอำเล่นๆว่าซื้อเอง พี่สาวไม่เชื่อคาดคั้นถามจนแพรพลอยขอให้พี่สาวสัญญาว่าจะไม่บอกพ่อกับแม่ก่อนแล้วจึงยอมบอกตรงๆว่า "แฟนซื้อให้"
แพรเพชรตาโตเป็นไข่ห่านถามว่าชิงมีแฟนก่อนพี่หรือ คาดคั้นถามว่าเขาเป็นใคร หล่อไหม รวยหรือเปล่า
"ทั้งสองอย่าง หล่อ รวย แถมไฮโซด้วยล่ะจะบอกให้" แพรพลอยทำหน้าอวดๆ
แพรเพชรบอกว่าตนตาร้อนผ่าวแล้ว ถามว่าแล้วเขามีพี่ชายน้องชายที่ยังโสดไหม แพรพลอยตอบหน้าตายว่ามี พอดีพ่อเขาเป็นหม้ายสนใจไหม
สองพี่น้องหยอกเย้ากันอย่างร่าเริง จนสุดท้ายแพรเพชรถามว่าแฟนชื่ออะไร
"ชาลี ชื่อเพราะไหม" แพรพลอยบอกยิ้มหน้าบาน เลยถูกพี่สาวย่นจมูกใส่อย่างหมั่นไส้นิดๆ
ooooooo
ทานอาหารเสร็จแล้วแพรเพชรเล่นวีดิโอเกมกับพ่ออย่างสนุกสนาน ปรากฏว่าพ่อเป็นฝ่ายแพ้
เพิ่มพลเลยแกล้งหยอกลูกสาวว่าให้เลิกเรียนกฎหมายมาเป็นตำรวจกับพ่อดีกว่า
"พูดเป็นเล่นน่ะพ่อ ปีนี้หนูจะเรียนจบอยู่แล้วนะ อย่าชักใบให้เรือเสีย" แพรเพชรไม่เอาด้วย
ดารินเข้ามาทักสองพ่อลูกว่าเล่นกันมีความสุขจัง
ถามว่าแล้วใครจะช่วยแม่เอาขยะไปทิ้ง แพรเพชรโยนกลองให้พ่อเพราะเป็นฝ่ายแพ้
"ฮื้อ...นี่พ่อนะเว้ย จะใช้พ่อได้ยังไง" เพิ่มพลบ่นแต่ลุกเดินเข้าครัวไปหยิบขยะหิ้วไปทิ้งตามกติกา ถูกสองสาวช่วยกันปรบมือร้องเป็นจังหวะ "พ่อแพ้...พ่อแพ้...พ่อแพ้..." ดารินดูสามีกับลูกหยอกกันแล้วหัวเราะขำๆอย่างมีความสุข
เพิ่มพลเอาขยะไปทิ้งหน้าบ้าน แต่พอหันหลังเดินกลับก็ได้ยินเสียงรถคันหนึ่งพุ่งปราดมาที่หน้าบ้าน เขากระโจนหลบโดยสัญชาตญาณพร้อมๆกับเสียงปืนระเบิดรัวขึ้น กระสุนถูกถังขยะพรุน!
ลูกเมียที่อยู่ในบ้านได้ยินเสียงปืนก็ตกใจ ต่างร้องเรียกพ่อ!! เพิ่มพลตะโกนบอกให้ดารินพาลูกหลบไปและล็อกประตูหลังบ้านเสีย
สมุนมิสเตอร์เหว่งสองคนก้าวลงจากรถยิงกราดเข้ามาในบ้าน แพรเพชรกระชากน้องสาวหลบที่โซฟา กระสุนถูกข้าวของในบ้านแตกกระจุยรวมทั้งโทรศัพท์บ้านด้วย
"ไอ้หมาลอบกัด!" เพิ่มพลกระชากปืนพกยิงต้าน สมุนมิสเตอร์เหว่งหลบกันพัลวัน
"แม่รีบโทร.แจ้งตำรวจเร็ว" แพรเพชรตะโกนบอกดาริน
หารู้ไม่ว่ามิสเตอร์เหว่งอยู่ไม่ไกลใช้โน้ตบุ๊กแฮคเกอร์ เข้าเครือข่ายของบริษัทโทรศัพท์มือถือค้นหารายชื่อผู้ใช้โทรศัพท์ นามสกุลเดียวกับเพิ่มพลทั้งหมด เมื่อพบชื่อพ่อลูกทั้งสามก็พิมพ์คำสั่งยกเลิกสัญญาณทันที! ทำให้ดารินโทร.ไปพูดได้แค่สองคำยังไม่ทันแจ้งอะไรสัญญาณก็ถูกตัด
ที่หน้าบ้าน สมุนของมิสเตอร์เหว่งสองคนยังไม่กล้าบุกเข้าไปเพราะเพิ่มพลยังคุมเชิงอยู่ สมุนอีกคนจึงย่องไปหลังบ้านยิงกลอนประตูกระจุย แพรเพชรบอกน้องสาวให้ หลบไปอยู่กับแม่ แล้วตัวเองก็ไปดึงคัตเอาต์ออกทำให้ไฟดับทันที
พวกสมุนมิสเตอร์เหว่งชะงักงัน แพรเพชรถือโอกาสนั้นเข้าเล่นงานมันจนสมุนคนหนึ่งปืนร่วง แต่พอมันตั้งหลักได้ก็เล่นงานเธอต่อยเพียงหมัดเดียวแพรเพชรก็ปลิวกระเด็นไปแล้ว
ดารินพุ่งเข้าไปคว้ามีดทำครัว แพรพลอยถามว่าแม่จะทำอะไร ระหว่างนั้นเสียงสามแม่ลูกร้องเรียกกัน ตะโกนเตือนภัยกัน หวีดร้องด้วยความตกใจ ดังแว่วไปถึงข้างนอก ทำให้เพิ่มพลเป็นห่วงมาก วิ่งจะเข้าไปช่วยก็ถูกสมุนคนหนึ่งยิงเข้าที่กลางหลัง เขาถูก
ยิงที่ท้องก่อนแล้ว และที่หลังเลือดทะลักแดงไปทั้งตัว แต่ก็ยังแข็งใจวิ่งเข้าไปในบ้าน
ดารินคว้ามีดปอกผลไม้พุ่งเข้าแทงข้างหลังสมุนคนหนึ่งขณะมันกำลังจะเข้าซ้ำแพรเพชร มันร้องลั่นแล้วหันกลับมาคว้าคอดารินไปบีบขย่ม แพรพลอยได้แต่เข้าไปทุบตีมันเพื่อช่วยแม่
แพรเพชรเพิ่งตั้งหลักได้ลุกขึ้นพุ่งเข้าเล่นงานสมุนคนที่สาม คว้าเก้าอี้ฟาดหัวมันโครมเดียวมันถึงกับเซถลา เธอวิ่งเข้าไปดูอาการของแม่
ระหว่างนั้นเอง สมุนคนที่เซถลาไปหันกลับมาเล็งปืนหมายจะฆ่าสามแม่ลูกพร้อมกัน ดารินหันไปเห็นเธอผลักลูกทั้งสองหลบไปแล้วเอาตัวรับกระสุนแทน
จังหวะนั้นเอง เพิ่มพลถือปืนเข้ามาเขาบาดเจ็บสาหัสแต่แข็งใจยิงกระหน่ำสมุนคนนั้นตายคาที่เพื่อช่วยลูกเมีย ระหว่างนั้นดารินพยายามรวบรวมกำลังร้องบอกสามีว่า
"คุณรีบพาลูกไป ไม่ยังงั้นพวกเราจะตายกันหมด"
"รถจอดอยู่ด้านหลัง รีบหนีไปเร็ว" เพิ่มพลตะโกบอก แพรเพชรรีบหันไปหากุญแจรถทันที
ภายในบ้านเงียบหมด สมุนอีกสองคนที่อยู่นอกบ้านก็ไม่กล้าเข้าไปเพราะกุมสภาพข้างในไม่ได้ ทันใดนั้นเอง มิสเตอร์เหว่งเดินพรวดเข้ามาถีบทั้งสองจนหน้าคว่ำ
"ไอ้ทุเรศ ปล่อยให้รออยู่ได้ตั้งนาน นึกว่าจัดการเรียบร้อยไปแล้ว"
"คือ...ไอ้ตำรวจมันหนีเข้าไปในบ้านครับเฮีย" สมุนหนึ่งเสียงสั่น
มิสเตอร์เหว่งมองรอยเลือดที่หยดเป็นทางเข้าไปในบ้าน บอกสมุนว่าป่านนี้คงเป็นศพไปแล้ว พลางก็นำสมุนทั้งสองบุกเข้าไป ทันใดก็ได้ยินเสียงสตาร์ตรถที่หลังบ้าน มันชะงักกึก
ooooooo
แพรเพชรขับรถพาพ่อกับน้องพุ่งไปตามถนนหมายพาพ่อไปให้ปลอดภัย พอรู้ว่าพวกนั้นขับรถไล่ตามมา เพิ่มพลบอกแพรเพชรว่าเหยียบให้มิดเลย พลางตัวเองก็โผล่ออกไปยิงรถที่ตามมาจนรถคนร้ายเป๋ไปมาก่อจะแฉลบตกข้างทาง
"พวกมันไม่ตามมาแล้ว พวกเราหนีพ้นแล้วพี่เพชร" แพรพลอยบอกพี่สาวอย่างดีใจ
ไม่ทันไรเสียงปืนก็ดังรัวขึ้นอีก ปรากฏว่ามิสเตอร์เหว่ง ขึ้นเฮลิคอปเตอร์ยิงลงมา แพรเพชรขับรถหลบเข้าข้างทาง ก็ยังถูกกระหน่ำยิง เพิ่มพลเอาตัวคร่อมบังกระสุนให้ลูก เขาเลยถูกยิงเข้าที่หลังอีกหลายนัด
แพรเพชรถูกยิงเข้าที่ไหล่ เธอพยายามนำรถเข้าป่าข้างทาง หลบเข้าสุมทุมพุ่มไม้จนมองจากข้างบนไม่เห็น มิสเตอร์เหว่งสั่งคนขับฮ.ให้ลงจอด
แพรเพชรพยายามขับรถลุยเข้าไปในป่า ปรากฏว่าเบรกแตกรถพุ่งเข้าชนต้นไม้ โชคดีที่ถุงลมนิรภัยดีดตัวออกมาทำให้เธอไม่กระแทกพวงมาลัย หันไปดูน้องกับพ่อ เห็นน้องกอดพ่อที่เลือดท่วมตัวร้องไห้ก็ตกใจ
"เพชร ฟังพ่อนะ มีปืนอยู่ในช่องเก็บของหน้ารถ ลูกรีบพาน้องหนีไป"
แพรเพชรไม่ยอมไป จนเพิ่มพลต้องบอกว่าอยู่ก็ไม่มีประโยชน์เพราะพ่อคง...แพรเพชรดูอาการบาดแผล ของพ่อแล้วคิดว่าพ่อคงไม่ไหวแล้ว เพิ่มพลรวบรวมกำลังสั่งลูกอีกว่า
"จำไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกลูกต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ต้องสู้กับพวกมัน อย่ายอมแพ้ พาน้องไปซ่อนในป่า รอจนกว่าจะมีคนมาช่วย"
แพรพลอยไม่ยอมไป แต่ถูกพี่สาวดึงและสั่งให้ไปกับตนเดี๋ยวนี้ ทำให้แพรพลอยเริ่มเข้าใจสถานการณ์ ลดแรงต้านลง เพิ่มพลอวยพรเป็นคำสุดท้าย "โชคดีนะลูก"
แพรเพชรพยักหน้าแล้วหันไปหยิบปืนในช่องเก็บของตามที่พ่อบอก ฉุดมือน้องสาวไปด้วยกัน แพรพลอยยังหันมองพ่ออีก ภาพสุดท้ายที่เห็นคือพ่อส่งยิ้มให้กำลังใจลูกทั้งสอง...
สมุนสองคนที่ขับรถตามมาถึงพบร่องรอยรถของเพิ่มพล ลุยเข้าไปในป่า มันบอกกันว่าพวกนั้นหนีเข้าไปในป่า แล้วมันก็หยิบไฟฉายและอาวุธลุยเข้าป่าไปตามรอยที่เห็น
ooooooo
สองพี่น้องพากันหนีกระเซอะกระเซิงจนแพร-พลอยอ่อนแรงบอกว่าตนไปไม่ไหว แล้ว แพรเพชรจึงวางแผนล่อคนร้ายให้ตามตนไป นัดแพรพลอยว่า ให้ไปเจอกันที่น้ำตก ให้น้องไปหลบซ่อนอยู่แถวนั้นแล้วตนจะไปหา
แพรเพชรวิ่งล่อสมุนทั้งสองให้ตามตนไป แพรพลอยมองตามพี่สาวไปอย่างเป็นห่วง แล้วจึงหาทางไปหลบที่น้ำตกตามที่พี่สาวนัดไว้
เป็นเวลาที่เพิ่มพลถูกมิสเตอร์เหว่งตามพบ เพิ่มพลถามว่ามันเป็นใคร มันกระชากคอเสื้อตัวเองออกโชว์รอยสักแมงป่องสีดำที่ต้นแขนซ้าย พูดอย่างผยองว่า
"ฉันเป็นน้องชายของมิสเตอร์คิมที่แกฆ่าเมื่ออาทิตย์ ก่อนไงจำได้ไหม"
พอรู้ว่ามันเป็นใคร เพิ่มพลก็รู้ชะตาตัวเอง ไม่ทันที่เขาจะพูดอะไร มันก็ชักปืนออกมายิงเผาขนไปสองนัดซ้อน
ooooooo
แพรเพชรล่อสมุนทั้งสองไปจนถึงหน้าผา สุดทางหนีแล้ว เตรียมสู้ตาย ถอดเสื้อตัวนอกออกมาวาง หยิบก้อนหินแถวนั้นเอาเสื้อห่อไว้อย่างเตรียมพร้อม
สมุนทั้งสองของมิสเตอร์เหว่งทะเล่อทะล่าตามหา คนหนึ่งเห็นหลังแพรเพชรก็จะพุ่งเข้าไป ถูกแพรเพชรขว้างเสื้อ ห่อก้อนหินใส่หน้าจังๆ มันล้มตึงหน้าเละตายคาที่ เธอหันขวับหาสมุนอีกคนมันกำลังยกปืนเล็งใส่ แต่แพรเพชรไวกว่ายิงเปรี้ยงเดียวมันล้ม
ลงทันที...
แพรพลอยไปคอยพี่สาวอยู่ที่น้ำตกละแวกบ้านพักตากอากาศนั่นเอง เธอถือปืนลูกซองเก้ๆกังๆ ปากก็ร้องเรียกหา "พี่เพชร...พี่เพชร..."
ทันใดนั้นมีเสียงคนเดินเข้ามา พอหันไปดูแพรพลอยแทบช็อกเมื่อเห็นชายแปลกหน้ายิ้มเหี้ยมเกรียม แพรพลอยยกปืนเล็งตามสัญชาตญาณ ก็ถูกมันหัวเราะเยาะแล้วยิงปืนในมือแพรพลอยร่วง มือได้รับบาดเจ็บ
"แก...แกเป็นใคร แกทำแบบนี้ทำไม แกใช่ไหมที่ฆ่า พ่อแม่ฉัน" แพรพลอยเดาออกเอามือกุมแผลถอยหนี มิสเตอร์เหว่งเล็งปืนเดินตามอย่างคุกคาม
เป็นเวลาที่แพรเพชรวิ่งกลับมาหาน้องที่น้ำตกพอดี เธอตกใจร้องเรียก "พลอย!"
จังหวะที่แพรพลอยหันมองพี่สาวนั่นเอง ถูกมิสเตอร์เหว่งยิงจนผงะตกลงไปในแอ่งน้ำตก
มิสเตอร์เหว่งแสยะยิ้มแล้วหันปืนเล็งใส่แพรเพชร เธอจ้องมันอย่างอาฆาตพลางยกปืนในมือขึ้น แต่ไม่ทันที่แพรเพชรจะเหนี่ยวไก เธอก็ถูกมิสเตอร์เหว่งยิงใส่อย่างหูดับตับไหม้ไปแล้ว...
ทุกอย่างดับวูบไปในทันที...
ooooooo
คืนนี้ ขณะที่รณภพกำลังหลับสบายนั่นเอง เสียงโทรศัพท์ปลุกเขาขึ้นกลางดึก เป็นสายจากสารวัตรชลิตแจ้งว่า
"สารวัตรเพิ่มพลกับภรรยาตายแล้ว ลูกสาวของเขาสองคนตอนนี้ก็หายสาบสูญไป" ขณะรณภพยังมึนอยู่นั่นเอง สารวัตรชลิตบอกว่า "เดี๋ยวผมจะแฟกซ์แผนที่บังกะโลของสารวัตรเพิ่มพลที่พัทยาไปให้ คุณรีบไปดูที่เกิดเหตุด่วนจี๋เลยนะ"
รุ่งขึ้น ผู้กองรณภพก็ไปถึงที่เกิดเหตุ เจอหมวดโอม หรือร้อยตำรวจโทอนันต์ แสงหล้าที่สารวัตรชลิตส่งมาช่วยงานเขา และจ่าฉิมหรือจ่าฉิมพลี รักษ์ไทยถูกส่งมาเช่นเดียวกัน
จากการรายงานของหมวดโอมและจ่าฉิม ผู้กองรณภพทราบว่าพบศพดารินเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ และห่างออกไปอีกหกกิโลเมตรพบศพของสารวัตรเพิ่มพลอยู่ในรถที่จอดบริเวณชายป่า คาดว่าคนร้ายมีไม่ต่ำกว่าสามคน พบศพคนร้ายแต่อาจมีบางคนหนีไป
ได้
"เช็กลายนิ้วมือรึยัง" ผู้กองถาม
"คนร้ายเป็นสมุนของมิสเตอร์เหว่ง รองหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ชื่อ "แมงป่องดำ" ผมคิดว่าจะเป็นการฆ่าล้างแค้นให้มิสเตอร์คิมหัวหน้าของมันที่เพิ่งถูก สารวัตรเพิ่มพลวิสามัญไปครับ" หมวดโอมสรุป
"งั้นตรวจบริเวณให้ทั่ว" ผู้กองรณภพสั่งด้วยสีหน้า หนักใจ
เมื่อเข้าไปตรวจภายในห้องพักชั้นบน ผู้กองพบแหวนเพชรของแพรพลอยวางอยู่ เขาจำได้ว่าเป็นวงที่ช่วยซื้อให้ชาลีนั่นเอง โยงใยให้รู้ว่าที่แท้แฟนของชาลีคือลูกสาวของสารวัตรเพิ่มพลนั่นเอง!
เพียงสายๆชาลีก็มาถึงบ้านเกิดเหตุ พอเจอผู้กองเขาถามว่าแพรพลอยอยู่ไหน จนผู้กองรณภพต้องค่อยๆชี้แจงว่า
"คนในบ้านถูกฆ่าตายไปสองคนคือสารวัตรเพิ่มพลกับคุณดาริน ส่วนแฟนแกกับพี่สาวตอนนี้กำลังตามหาอยู่"
หลังจากนั้น ผู้กองรณภพเอาแหวนเพชรในซองพลาสติกให้ดู ชาลีรับไปดูตาแดงก่ำ เขามองเหม่อไปในท้องทะเล สมองอื้ออึง หัวใจสับสนว้าวุ่น ทุกอย่างเคว้งคว้างไปหมด...
ooooooo
แพรเพชรรู้สึกตัวขึ้นมาในสภาพอ่อนแรงจนไม่รู้ว่าลมหายใจจะหยุดไปเมื่อไหร่ ในความรู้สึกที่ เลือนรางนั้น เธอเห็นแสงเงาของใครคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่มายืนถามเสียงห้าวว่า "อยากอยู่หรืออยากตาย" เธอตอบอย่างอ่อนล้าด้วยคำพูดที่เข้มแข็งว่า
"ฉัน...ฉันยังไม่อยากตาย ฉันต้อง...ล้างแค้น..."
"งั้นเธอก็ต้องร่วมมือกับฉัน ตกลงไหม" ภาพตรงหน้าค่อยๆชินตาดูชัดขึ้น เขาคนนั้นยิ้มให้เธอในยามนี้ดูเขาประหนึ่งเทพเจ้าที่มาอุ้มชู เขาบอกเธอว่า "ฉันจะช่วยเธอเอง แพรเพชร"
เขาคือโรเบิร์ต เขานำตัวเธอขึ้นรถที่มีเครื่องปฐม พยาบาลครบครัน เขาฉีดยาให้เธอก่อนที่จะโทรศัพท์มือถือ สั่งเร่งด่วนว่า
"แจ้งฝ่ายพยาบาลให้เตรียมพร้อม เรามีคนไข้ถูกยิงต้องการผ่าตัดด่วน"
แพรเพชรถูกนำตัวไปที่ห้องพยาบาลในบ้านโรเบิร์ตที่ตั้งอยู่ในหุบเขาป่าใหญ่ เธอหายใจโดยผ่านเครื่องช่วยหายใจ แล้วก็ได้รับการผ่าตัดเอากระสุนออก โดยโรเบิร์ตยืนดูอยู่ตลอดเวลาผ่านช่องกระจกจากหน้าห้อง
แพรเพชรมารู้สึกตัวอีกทีพบว่าตัวเองอยู่ในห้องพักผู้ป่วย ครู่หนึ่งอำพันหญิงสาวผู้มีสีหน้าเย็นชาก็เข้ามาถามว่ารู้สึกยังไงบ้าง แพรเพชรถามว่าตนหลับไปนานแค่ไหน
"เกือบสองวัน ตอนนี้คุณโรเบิร์ตกำลังอยากพบเธอ"
"โรเบิร์ต?" แพรเพชรทวนชื่อใหม่นี้อย่างแปลกใจ
และเมื่อเธอไปพบเขาที่ระเบียงกว้างทั้งที่ยังต้องนั่งอยู่บนรถเข็น เมื่อพาแพรเพชรมาแล้ว อำพันก็ปลีกตัวไป แพรเพชรมองโรเบิร์ตอย่างพินิจ แล้วมองไปที่ชายป่าเห็นหญิงสาว กลุ่มหนึ่งกำลังฝึกแบบทหารโดยมีครูฝึกเป็นฝรั่งรูปร่างใหญ่สอนอยู่
หญิงสาวกลุ่มนั้นต่อสู้กันด้วยมีดสั้น ทุกคนสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย
ooooooo
ขณะแพรเพชรดูผู้คนที่ชายป่าอยู่นั้น โรเบิร์ตถือแก้วเครื่องดื่มเข้ามานั่งร่วมโต๊ะด้วย เขาทักว่ารู้สึกว่าอาการของเธอดีขึ้นแล้ว และแสดงความเสียใจเรื่องครอบครัวเธอ ครั้นแพรเพชรถามว่าน้องสาวตนเป็นอย่างไรบ้าง โรเบิร์ตตอบอย่างเย็นชาว่า "เรายังหา
ศพไม่พบ"
เมื่อแพรเพชรนิ่งอึ้ง เขาพูดต่ออีกว่า "ผมรู้ว่าคุณคงรู้สึกแค้นใจที่ทุกอย่างต้องมาลงเอยแบบนี้ หัวหน้าของพวกคนร้ายที่ฆ่าครอบครัวของเธอก็ลอยนวลไป โดยที่ตำรวจไม่สามารถทำอะไรได้"
"มันเป็นใคร" แพรเพชรเสียงเครียด
"สมาชิกของแก๊งแมงป่องดำ แก๊งค้ายาเสพติดข้ามชาติซึ่งมีความแค้นกับพ่อของคุณ"
แพรเพชรแค้นใจจนร้องไห้ออกมา โรเบิร์ตชมว่าเธอมีพรสวรรค์ แทนที่จะมานั่งเสียใจทำไมไม่ใช้พรสวรรค์ของเธอให้เป็นประโยชน์ แพรเพชรมองหน้าขวับถามว่าเขาเป็นใคร พาตนมาที่นี่ทำไม
"ผมมีหน่วยงานระหว่างประเทศหนุนหลัง หน้าที่ของผมก็คือผลิตเครื่องจักรสังหาร"
แพรเพชรไม่เข้าใจว่าอะไรคือเครื่องจักรสังหาร โรเบิร์ตตัดบทว่าแล้วเธอจะเข้าใจเอง พลางมองไปที่เหล่านักสู้หญิงที่กำลังสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย เป็นเหมือนความบ้าคลั่งมากกว่าการฝึก เธอเริ่มเข้าใจความต้องการของโรเบิร์ตแล้ว ถามเขาเสียงเครียดว่า
"นี่เหรอเครื่องจักรสังหารของคุณ ฉันไม่ต้องการเป็นคนรับใช้ของใคร!"
พูดแล้วแพรเพชรเคลื่อนรถเข็นหนีไป โรเบิร์ตมองตามอย่างใจเย็น...เย็นจนดูน่ากลัว!
ooooooo
