เพียงใจที่ผูกพัน
ตอนที่ 14
โยธิตยืนจ้องเสือ ซึ่งนอนนิ่งเป็นเจ้าชายนิทราด้วยท่าทางเยาะเย้ยสะใจ แถมยังจะทำร้ายเสือซ้ำอีก ยุ้ยทนไม่ไหวปัดมือพี่ชายและผลักไสให้ออกห่างเสือ พลางก็ขอร้องเขาอย่ารังแกคนไม่มีทางสู้เลย
"ห่วงผัวคนอื่นเหลือเกิน นะ ถึงไงก็อย่าลืมซะล่ะว่าแกยังเป็นน้องฉันอยู่ ไม่ใช่เห็นผัวคนอื่นดีกว่าพี่ตัวเอง เมื่อกี๊ ฉันเห็นแกทำท่าจะใจอ่อน บอกไว้ก่อนนะยุ้ย ว่าอย่าให้นังมุกเข้ามาเยี่ยมไอ้เสือเด็ดขาด ถ้าแกไม่เชื่อ
ฉันล่ะก็..." โยธิตเข้ามาจิกศีรษะเสือเป็นการขู่ ยุ้ยตกใจรีบดึงพี่ชายออกอย่างทันควัน
"พี่โย...พี่เองก็แทบจะกุมทุกอย่างไว้ในมืออยู่แล้ว ทำไมจะต้องใส่ร้ายน้องมุก แล้วยังห้ามไม่ให้น้องเข้ามาเยี่ยมพี่เสืออีก"
"ถึง ตอนนี้ฉันจะกุมทุกอย่างไว้ได้ แต่มันก็ไม่ได้เป็นของฉันทั้งหมด นังมุกมันจดทะเบียนสมรสกับไอ้เสือ แถมยังมีไอ้เป๋นั่นช่วยเหลืออีก ผลสู้คดีกันในศาลก็ไม่แน่ว่าอีแก่ของฉันจะชนะ ยังไงก็ต้องชิงกำจัดนังมุก
ทิ้งก่อน ให้มันติดคุกติดตะรางไปได้ก็ยิ่งดี"
"โหดร้ายที่สุด"
"ก็ไม่แน่ นังมุกมันอาจจะวางแผนฆ่าผัวจริงๆก็ได้ อย่าลืมสิว่าพยาบาลที่ดูแลยายไอ้เสือ ก็ให้การตรงกับอีแก่ของฉัน"
ขณะ สองพี่น้องทุ่มเถียงกันในห้อง...หน้าห้องมีเสียงดังขึ้น โยธิตจำเสียงมุกได้ เดินตรงไปเปิดประตูด้วยท่าทางเอาเรื่อง โดยมียุ้ยตามหลังมาติดๆ ณรงค์กำลังเถียงกับพยาบาลที่ห้ามไม่ให้ มุกเข้าไปเยี่ยมสามี โย
ธิตเห็นณรงค์ก็ชักสีหน้าเยาะหยันทันที
"เบาๆกันหน่อยสิครับ เกรงใจคนป่วยบ้าง"
"มึงไม่ต้องมาพูดจาเอาดีเข้าตัวเอาชั่วใส่คนอื่นเลยไอ้กระจั๊ว"
โยธิตแค้นจัด หันไปตะคอกพยาบาล "ยืนเฉยอยู่ทำไมล่ะ รีบแจ้งตำรวจสิ ไม่เห็นรึไงว่าฆาตกรมันจะเข้าไปทำร้ายคนไข้แล้ว"
"มุกไม่เคยทำร้ายใคร พวกคุณรวมหัวกันใส่ความมุกเพราะต้องการได้สมบัติของพี่เสือใช่ไหมล่ะ"
"อย่า มาพูดพล่อยๆนะ ไม่งั้นฉันฟ้องหมิ่นประมาทแกแน่ กะอีแค่นักดนตรีกระจอกๆ ญาติพี่น้องก็เอาตัวแทบไม่รอด มีเรื่องกับฉันขึ้นมา คิดเหรอว่าจะมีใครปกป้องเธอได้"
"อย่าไปกลัวมันน้องมุก มีอะไรขึ้นมา น้าช่วยเอง"
"ห่วงใยกันดีเหลือเกินนะ สงสัยจะไม่ใช่แค่น้ากับหลานสะใภ้ธรรมดาซะแล้ว"
"ไอ้ปากโสโครก" ณรงค์โกรธจัดจะเข้าไปต่อยโยธิต ยุ้ยรีบเดินมาขวางหน้าพี่ชายไว้
"น้ารงค์คะ ยุ้ยกราบล่ะค่ะ ที่นี่โรงพยาบาลนะคะ มีอะไร ไว้ไปเคลียร์กันข้างนอกเถอะค่ะ"
"ถ้า ไม่อยากให้มีเรื่องวุ่นวาย ก็ให้น้องมุกเข้าไปเยี่ยมเสือมันสิ หนูยุ้ยคงไม่คิดจะยึดสามีคนอื่นไว้ แล้วกีดกันไม่ให้ สามีภรรยาเขาได้พบกันหรอกนะ" ยุ้ยอายจนหน้าชา มุกถือโอกาสขอร้องยุ้ยอีกครั้ง
"พี่ยุ้ยคะ ให้มุกพบพี่เสือเถอะนะคะ 5 นาทีก็ได้ มุก มีเรื่องสำคัญมากอยากบอกพี่เสือ...มุกกำลังตั้งท้องค่ะ" สองพี่น้องอึ้งไปอย่างนึกไม่ถึง "ถ้าพี่ยุ้ยไม่เชื่อ ก็ถามคุณหมอดูได้นะคะ เพราะมุกตรวจร่างกายที่นี่ พี่ยุ้ย
คงเข้าใจนะคะ ว่าลูก มีความหมายกับพวกเราแค่ไหน มุกได้แต่หวังว่าลูกจะเป็นปาฏิหาริย์ที่ทำให้ทุกอย่างดีขึ้น พี่ยุ้ยเห็นใจมุกเถอะนะคะ ขอ มุกเข้าไปพบพี่
เสือ ได้บอกข่าวดีกับพี่เขาด้วยนะคะ"
"พี่ขอโทษนะมุก ถ้าคุณมินตราไม่อนุญาตพี่ก็ไม่กล้าหรอก พี่ยอมได้เต็มที่แค่ให้น้ารงค์เข้าไปเยี่ยมได้เท่านั้นล่ะ"
"ก็ ยังดีกว่าไม่มีใครได้เจอเลย ไม่ต้องห่วงนะ น้าจะบอกเสือมันให้เอง หลีกทางไปสิ" ณรงค์ผลักโยธิตพ้นทาง ยุ้ยเดินตามหลังณรงค์เข้ามาในห้อง ส่วนโยธิตยังหันไปยิ้มหยันมุกอีกทีก่อนจะกลับเข้ามา
ooooooo
ตก เย็นกลับมาเจอนภารัตน์ที่บ้าน ณรงค์ขอคุยกับเธอตามลำพังเรื่องที่เธอให้การกับตำรวจ นภารัตน์ พูดไปบีบน้ำตาไปเรียกร้องความเห็นใจ เพราะรู้อยู่แก่ใจ ว่าณรงค์แอบชอบตนอยู่
"คุณรงค์อย่าโกรธนกเลยนะคะ นกให้การไปตามที่นกเห็นจริงๆ"
"ยังไงผมก็ไม่เชื่อว่าเป็นฝีมือน้องมุก คุณต้องเข้าใจผิดอะไรซักอย่าง ผมต้องหาข้อพิสูจน์เรื่องนี้ให้ได้"
"นก ก็หวังว่าตัวเองจะเข้าใจผิดจริงๆ ให้อภัยนกด้วยนะคะคุณรงค์ อย่าไล่นกออกเลยนะคะ นกพูดไปตามที่นกเห็นจริงๆนะคะ ไม่ได้มีเจตนาจะใส่ร้ายคุณมุกเลย"
นภารัตน์บีบน้ำตาต่อเนื่อง ณรงค์ชำเลืองมองก็อดใจอ่อน ไม่ได้...
ส่วนมุกยังปักหลักอยู่หน้าห้องไอซียู นานเข้ามุกเผลอหลับ กระทั่งยุ้ยออกมาเห็น จึงปลุกให้ตื่น
"ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้ล่ะคะน้องมุก กำลังท้องกำลังไส้ อยู่ด้วย กลับไปนอนที่บ้านสบายๆ ไม่ดีกว่าเหรอคะ"
"สามีมุกเป็นแบบนี้ ตัวมุกเองก็ถูกกล่าวหาว่าเป็นคนทำร้ายสามี นอนที่ไหนก็คงไม่สบายหรอกค่ะ"
ยุ้ยหน้าเสีย อึกๆอักๆ เสถามมุกว่าทานอะไรรึยัง?
"พี่ ยุ้ยถามทำไมคะ ถ้ากลัวว่ามุกจะอดตายก็ไม่ต้องกลัวนะคะ เพราะมุกจะไม่ยอมตายแน่จนกว่าพี่เสือจะฟื้น พี่ยุ้ยกลับเข้าไปดูแลพี่เสือต่อเถอะค่ะ ถึงมุกจะเข้าไปเจอพี่เสือไม่ได้ มุกก็จะเฝ้าพี่เสืออยู่ตรงนี้ มุกต้องทำ
หน้าที่ของภรรยาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ค่ะ"
ยุ้ยซีดจ๋อย ยิ่งอยู่ยิ่งโดน เลยเดินกลับเข้าห้อง มุกมองตามด้วยสีหน้าแววตาขึงขัง ผิดหวังเสียใจจนกลายเป็นโกรธเคือง...แล้วในตอนค่ำนั้นเอง ยุ้ยตัดสินใจไปพบโยธิตที่โรงแรมของเสือ ซึ่งมินตราเปิดห้องสวีตอยู่
กับโยธิตอย่างมีความสุข มินตรามองออกว่ายุ้ยอยากคุยกับพี่ชายตามลำพัง จึงเลี่ยงเข้าไปอาบน้ำ
"ยุ้ยจะทนไม่ไหวแล้วนะพี่โย เมื่อไหร่พี่โยจะยอมให้น้องมุกเข้าไปเยี่ยมพี่เสือได้ซะที"
"แกได้เฝ้าไอ้เสือสุดที่รักอย่างงี้ไม่ชอบเหรอ ถ้ามันไม่เดี้ยง คิดเหรอว่ามันจะยอมให้แกเข้าใกล้มันขนาดนี้"
"ยุ้ยยอมรับว่ายุ้ยมีความสุขที่ได้หลอกตัวเองเวลาพยาบาลพี่เสือ แต่ถึงยังไงยุ้ยก็ยังมีความละอายแก่ใจอยู่"
"ละอาย แก่ใจ ถุย จะไม่มีกินอยู่แล้วยังมาทำเป็นหน้าบาง ฉันอุตส่าห์เอาทุกอย่างมากองไว้ตรงหน้าแกแล้ว แกจะเอายังไงอีก แล้วถ้าจะให้ดี แกควรกำจัดไอ้เสือมันซะ ฉันจะได้หมดกังวลว่ามันจะลุกขึ้นมาทวง
สมบัติของมันคืนเมื่อไหร่"
"ยุ้ยนึกอยู่แล้วว่าซักวันพี่โยต้องคิดแบบนี้...เพราะเหตุนี้ไง ยุ้ยถึงได้ยอมทนเป็นคนหน้าด้านเฝ้าพี่เสือไว้ไม่ยอมไปไหน"
"อ๋อ ที่แกยอมเชื่อฟังฉัน เพราะห่วงผัวคนอื่นนี่เองเหรอ"
"ใช่ ถ้ายุ้ยยังมีชีวิตอยู่ พี่โยอย่าหวังว่าจะทำร้ายพี่เสือ ได้เลย"
ขาดคำ โยธิตก็ตบยุ้ยล้มคว่ำลงกับพื้น มินตราได้ยินเสียงยุ้ยร้องกรี๊ด รีบออกจากห้องน้ำ พอเห็นมุมปากยุ้ยมีเลือดซึมๆ มินตราผงะตกใจ ถามโยธิตว่าทำไมต้องลงไม้ลงมือกับน้องด้วย
"ผมแค่สั่งสอนมัน ไป กลับไปโรงพยาบาลได้แล้ว" โยธิตลากยุ้ยออกไปโยนหน้าห้อง ขืนให้อยู่นานกลัวน้องจะแฉความชั่วของตัวออกมา...
ooooooo
วัน นี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของศุภฤกษ์ ตอนเช้าเศรษฐ์ยอมไปทำบุญกับศุภฤกษ์ที่วัด แต่ถึงยังไงก็ยังไม่ยอมเรียกเขาว่าพ่อ ยังคงเรียกลุงตามเดิม...ศุภฤกษ์ ถามเรื่องงาน เห็นว่าตอนนี้ทำงานหนักทุกวัน เศรษฐ์ ตอบ
กึ่งประชดว่า
"ครับ อยู่ว่างๆก็คิดฟุ้งซ่าน เอาเวลามาทำงานดีกว่า"
"ดีแล้วล่ะ แต่ก็อย่าทำงานจนเพลินล่ะ ยังไงต้องลงพื้นที่ไว้บ้าง ชาวบ้านเขาจะได้จำหน้าได้ ต่อไปจะได้ขึ้นมาแทนที่ไอ้เพชรมันได้"
"ลุงมั่นใจว่าไอ้เพชรมันจะหมดอนาคตแน่เหรอครับ"
"แน่ ซิ ไอ้เสือมันเดี้ยงไปแล้ว ไอ้เพชรมันจะเอาเงินที่ไหนมาหาเสียงสู้กับเสี่ยเส็งล่ะ ตอนนี้ลุงได้ข่าวว่าแม่ไอ้เสือกับไอ้โยธิตฮุบสมบัติไอ้เสือไว้แล้ว นังมุกไม่มีสิทธิ์ในเงินผัวเลย แบบนี้ท่อน้ำเลี้ยงไอ้เพชรก็ตันหมด
ทุกเส้นแล้ว"
"แต่ไอ้โยมันไว้ใจไม่ได้ มันรวยขึ้นมาก็ต้องเป็น หอกข้างแคร่เราอีก"
"จะ กลัวอะไรกับคนอย่างไอ้โยกับนังมิน โง่ก็เท่านั้น โลภมากก็เท่านั้น ไม่กี่ปีมันผลาญสมบัติไอ้เสือวอดวายแน่ ทีนี้เราก็ค่อยหักคอซื้อมันมาถูกๆ ได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง"
เศรษฐ์คิดตาม ยิ้มพอใจออกมา...เจ้าแผนการพอกันทั้งพ่อทั้งลูก
ooooooo
ณรงค์กับเพชรนัดคุยธุระกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ณรงค์มีสีหน้ากังวลไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด
"น้า รงค์ไม่ต้องกลัวหรอกครับ คนเราไม่ใช่จะยึดกิจการยึดทรัพย์สินกันได้ง่ายๆ ถึงคุณเสือจะเป็นแบบนี้ ก็ต้องมีคำสั่งศาลแต่งตั้งให้คุณมินเป็นผู้ดูแลก่อน ถ้าไม่มีคำสั่งศาลนายโยก็ทำได้แค่ลักกินขโมยกินไปวันๆ
เท่านั้น ไม่มีอำนาจทำนิติกรรมสัญญาอะไรหรอกครับ"
"ได้ฟังคุณเพชรพูดอย่างนี้ ค่อยสบายใจขึ้นหน่อย ตอนนี้น้าก็พยายามกันไอ้โยธิตมันไว้ ไม่ให้มันทำอะไรตามใจชอบ กะว่าถ้าศาลแต่งตั้งน้าเป็นผู้ดูแลแทนเสือเมื่อไหร่ ค่อยถีบมันออกไปจากโรงแรม"
โทรศัพท์มือถือเพชรดังขัดจังหวะขึ้นมา เพชรดูเบอร์ แล้วบอกณรงค์ว่าทนายโทร.มาพอดี แต่คุยกับทนายครู่เดียวเพชรก็วางสาย
"มีอะไรเหรอครับ" ณรงค์ถาม
"คุณ มินยื่นขอเป็นผู้ดูแลเสือตัดหน้าเราไปแล้วครับน้ารงค์ ตอนนี้ทนายเรากำลังยื่นคัดค้านอยู่ น้ารงค์อย่าเพิ่งคิดมากนะครับ กว่าศาลจะสั่งได้ ต้องสืบพยานอีกเยอะเป็นเดือนๆ"
"ถึงมันจะทำสัญญา อะไรไม่ได้ แต่สองคนนี่มันก็สูบเลือดเราจนแห้งตายได้เหมือนกัน น้าต้องคุมเข้มพวกมันก่อนเสือจะหมดตัว" ณรงค์มีสีหน้าหนักใจยิ่งกว่าเดิม...
แต่ คนที่กำลังสุขสบายเสวยสุขบนกองเงินกองทองของเสือก็คือโยธิต โดยมินตราก็โง่เง่าหลงคิดว่าหนุ่มรุ่นลูกร่ำรวยและรักจริง ตามใจโยธิตทุกอย่าง โยธิตเลยผลาญอย่างมันมือ กินอร่อยอยู่หรูลงบัญชีของ
โรงแรมทั้งหมด
แยกจากเพชร ณรงค์ไปโรงพยาบาลและเจอยุ้ยกำลังทำกายภาพบำบัดให้เสือ ณรงค์ไม่ค่อยชอบใจ อดแขวะยุ้ยไม่ได้ว่า
"ตกลงหนูกินนอนอยู่ที่นี่เลยเหรอ มาทีไรก็เจอทุกที"
ยุ้ย จ๋อย ก้มหน้าไม่กล้าสบตา ณรงค์เดินเข้ามาใกล้เสือ แต่สายตาเหลือบไปเห็นแผลที่มุมปากยุ้ย จึงถามหน้าไปโดนอะไรมา ยุ้ยโกหกว่าหกล้ม ณรงค์เองก็ไม่เชื่อ เพราะรอยช้ำแบบนี้ ใครเชื่อว่าหกล้มก็โง่แล้ว แต่ก็
ไม่ซักอะไรอีก ได้แต่บอกว่า
"ถึงฉัน จะไม่ชอบหนูกับพี่ชายเท่าไหร่ แต่ก็ต้องขอบใจนะที่หนูช่วยดูแลเสือให้อย่างดี ดูแลตัวเองหน่อยแล้วกัน ฉันก็ไม่อยากเห็นหนูต้องมาเจ็บเนื้อเจ็บตัวหรือเป็นอะไรไปหรอกนะ"
"ไม่ น่าเชื่อว่ายุ้ยจะได้รับความห่วงใยจากคนอื่น ทั้งที่เป็น ตัวสร้างปัญหาให้กับเขา...แต่กับพี่ชายแท้ๆ" ยุ้ยพูดไม่ออกคอ ตีบตัน เสียใจและน้อยใจมาก ยกมือขึ้นปิดปากสะกดอารมณ์ บอกน้ารงค์ให้อยู่กับพี่เสือไป
ก่อน...พูดจบก็เลี่ยงออกจากห้องไปทันที
ณรงค์หันมาสนใจหลานรัก จับแขนเสือบีบเบาๆ พูด ทั้งน้ำตาซึมๆ
"ไอ้เสือ รีบๆฟื้นขึ้นมาได้แล้ว ตอนนี้เอ็งเป็นพ่อคนแล้วนะ จะนอนขี้เซาไปถึงไหน"
เสือยังคงนอนนิ่ง ไม่รู้สึกอะไรเช่นเดิม
ooooooo
เมื่อ ไม่มีเด็กมาเรียน และผู้ปกครองก็ยกเลิกไปกันหมด มุกจึงตัดสินใจจะปิดโรงเรียนสอนดนตรีที่เสือเพิ่งเปิดให้ได้ไม่นาน แต่เพชรไม่เห็นด้วย
"คงไม่มีใครอยากจะเรียนกับครูที่เป็นฆาตกรฆ่าสามีตัวเองหรอก"
"ห้ามคิดแบบนั้นเด็ดขาดนะมุก มุกโดนใส่ร้าย มุกไม่ได้ทำร้ายเสือซักหน่อย"
"แต่ ไม่มีใครคิดอย่างนั้นสิคะพี่เพชร ถึงจะลังเลก็คงไม่มีใครอยากเสี่ยงอยู่ดี" หันไปบอกกับพนักงาน "เดี๋ยวช่วยแจ้งผู้ปกครองทุกคนนะจ๊ะ ว่าฉันจะคืนเงินให้ แล้วก็บอกพนักงานทุกคนด้วย ว่าฉันคงต้องปิด
โรงเรียน ขอให้พรุ่งนี้มารับเงินชดเชย"
พนักงานรับคำเบาๆ เพชรหน้าเครียด จูงมือมุกไปคุยตามลำพัง
"เร็วเกินไปรึเปล่ามุก โรงเรียนก็ของเราเองไม่ได้เสียค่าเช่า พี่ว่าเปิดไปก่อนก็ได้ เอาไว้ทุกอย่างดีขึ้นก็กลับมาเหมือนเดิมเองแหละ"
"พี่ เพชรว่ามันจะดีขึ้นจริงๆเหรอคะ มุกหมดแรงยังไงก็ไม่รู้" พูดแล้วมุกก้มหน้าพยายามสะกดอารมณ์เอาไว้ไม่ให้ ร้องไห้ออกมา เพชรจับไหล่ทั้งสองข้างของน้องสาวอย่างเข้าใจและเห็นใจ
"พี่ว่ามุกเครียดเกินไปแล้วล่ะ ไปพักผ่อนเปลี่ยนบรรยากาศบ้างดีมั้ย อย่าหมกตัวเองอยู่แต่ที่โรงพยาบาลสิมุก"
"ใจมุกถูกขังอยู่ที่นั่น จะให้มุกไปไหนได้อีกคะพี่เพชร"
"เห็นมุกเป็นแบบนี้แล้ว พี่โทร.ไปยกเลิกที่พักดีกว่า"
"ไปเถอะค่ะพี่เพชร พี่เหนื่อยมาตลอดหลายเดือนแล้ว ไปพักผ่อนคลายเครียดเถอะค่ะ ไม่พักตอนนี้ เดี๋ยวได้เป็นท่าน ส.ส.จะอดพักยาวเลยนะคะ"
"เราอยู่ได้แน่นะ"
"ค่ะ ไม่ต้องห่วงนะพี่เพชร มุกไม่มีทางเป็นอะไรแน่นอน มุกต้องรอบอกพี่เสือเรื่องลูกของเราก่อน พี่เสือรู้ต้องดีใจที่สุด นี่มุกยังไม่ได้ถามพี่เสือเลยนะคะ ว่าอยากให้ลูกในท้องเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง"
พูดจบมุกก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่ เพชรดึงน้องเข้ามากอดปลอบประโลม
"พี่เสือกำลังจะฟื้นแล้วใช่มั้ยพี่เพชร ทำไมนานจังเลยคะ"
"ฝันร้ายกำลังจะจบแล้วมุก เชื่อพี่นะ"
มุก กอดพี่ชายแน่น สะอื้นไห้ด้วยความกดดัน...ตกตอนบ่าย มุกไปที่โรงพยาบาล พยาบาลเห็นมุกมาก็รีบเดินตามประกบทำหน้าที่อย่างเคร่งครัด มุกเข้าใจ ขอดูอยู่ข้างนอก มองผ่านช่องหน้าต่างประตูเห็นยุ้ยกำลัง
เช็ดตัวให้เสือ โดยที่เสือยังคงไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย
"พี่เสือ มุกจะทนไม่ไหวแล้ว เมื่อไหร่พี่เสือจะฟื้นซักทีคะ" มุกกลั้นน้ำตาไม่อยู่ และทนดูสภาพเสือต่อไปไม่ไหว ตัดสินใจกลับไปที่บ้าน
ไม่นาน ทนายความที่นัดไว้ก็มาพบ แต่มุกนั่งนิ่งเหม่อลอย เหมือนไม่รับรู้อะไร ทนายจึงส่งเอกสารให้พลอยที่นั่งอยู่ด้วยกัน
"นี่ เป็นรายจ่ายของนายโยธิตกับคุณมินตราที่ผมขอมาจากคุณณรงค์ครับ ผมคิดว่าน่าจะเป็นหลักฐานอย่างดี ที่เรา จะยื่นคัดค้านต่อศาลได้ครับ"
"สงสัย จะตายอดตายอยากมานาน แค่ไม่กี่วันผลาญไปซะขนาดนี้ เอ้า ยัยมุก ดูซะสิว่ามันละลายเงินผัวเธอไปขนาดไหน" พลอยยื่นเอกสารมา แต่มุกใจลอย จนพลอยต้องเรียกซ้ำเสียงดัง มุกถึงสะดุ้งรู้สึกตัว "นี่
กำลังคุยเรื่องของแกอยู่นะ แกไม่สนใจฟังเลยเหรอ"
"มุกขอโทษค่ะ มุกกำลังคิดถึงเรื่องพี่เสืออยู่ ก็เลยไม่ทันได้ฟังน่ะค่ะ"
พลอย โมโห ปาเอกสารใส่หน้ามุกแล้วด่าซ้ำ "งี่เง่า วันๆเอาแต่ภาวนาให้ไอ้เสือมันฟื้น สิ่งศักดิ์สิทธิ์เขาช่วยเธอไม่ไหวหรอกนะ ถ้าเธอยังงอมืองอเท้าไม่ทำอะไรเลยอยู่อย่างนี้ ฉันก็ไม่ได้ชื่นชมอะไรไอ้เสือมันนัก
หรอกนะ แต่อย่างน้อยสามี แกก็สร้างตัวขึ้นมาจากสองมือเปล่า แกเป็นเมียมัน ก็ควรจะ
ทำตัวให้เข้มแข็งกว่านี้ ไม่ใช่ทำตัวอ่อนแอซึมเซาอยู่อย่างนี้ แกนี่ไม่คู่ควรได้เป็นเมียนายเสือเลยซักนิดเดียว"
ทนายตกใจหน้าเสีย พลอยไม่แคร์ ยังหงุดหงิดใส่มุกไม่เลิก
"ไม่ใช่ ธุระฉันเลยจริงจริ๊ง พี่เพชรนะพี่เพชร หนีไปเที่ยวได้หน้าตาเฉย...คุยกันเอาเองเถอะ" พลอยลุกพรวดหนีไป มุกหน้าจ๋อยสนิท...ขอโทษทนายเสียงอ่อย
"ไม่เป็นไรครับ ผมพอจะเข้าใจความรู้สึกคุณมุกครับ"
"ขอบคุณค่ะ รบกวนคุณทนายอธิบายอีกรอบนะคะ..."
ooooooo
สาย วันใหม่ ชาวบ้านพบศพศุภฤกษ์ในบึงแถวชานเมือง...เพชรตกเป็นผู้ต้องสงสัยทันที เนื่องจากเศรษฐ์ ให้ข้อมูลแก่ตำรวจว่าเพชรมีปัญหาขัดแย้งกับศุภฤกษ์ หลายครั้ง ล่าสุดเพชรบุกมาทำร้ายศุภฤกษ์ถึงในบ้าน
"ผมยอมรับว่าเรา มีปัญหากันจริง ตั้งแต่คุณแม่เสีย เราก็มีเรื่องกันมาตลอด ทั้งเรื่องมรดกของคุณแม่ เรื่องของน้องสาวผม แล้วก็เรื่องงานการเมือง แต่ผมก็ยังยืนยันนะครับ ผมไม่ใช่คนที่จะฆ่าคนได้"
"ขอพูดถึงเรื่องการตายของคุณเพ็ญพิศุทธ์หน่อยนะครับ วันที่เกิดเหตุ คุณไม่ได้อยู่ที่บ้าน แล้วก็ไม่มีใครติดต่อคุณได้เลยใช่ไหมครับ"
"ผู้กองพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไงครับ จู่ๆก็วกมาเรื่องคุณแม่ผม การตายของคุณแม่เกี่ยวอะไรกับนายศุภฤกษ์ด้วย"
"ผมก็ต้องสอบสวนไว้ก่อนน่ะครับ บางทีคนที่ฆ่าคุณเพ็ญพิศุทธ์กับคุณศุภฤกษ์ อาจจะเป็นคนคนเดียวกันก็ได้"
"นี่คุณหาว่าผมฆ่าแม่ตัวเองเหรอครับ"
"ผมยังไม่ได้พูดอย่างงั้นเลยนะ ใจเย็นๆสิครับ อยากพักก่อนหรือให้ปากคำต่อเลยครับ"
"อยากถามอะไรก็ถามมาเถอะครับ ผมไม่ได้ฆ่าเขา ผมไม่กลัวอยู่แล้ว"
ขณะ ที่เพชรถูกสอบเครียดอยู่โรงพัก พลอยกำลังเอาเรื่องมุกที่นอนซม พลอยหาว่ามุกไม่รู้ร้อนรู้หนาว ทั้งที่พี่เพชรกำลังจะติดคุกอยู่แล้ว มุกเสียดท้องแต่ต้องพยุงตัวลุกจากที่นอน แต่ก็ยักแย่ยักยันจนพลอยหงุด
หงิดรำคาญ ด่าลั่น
"เอ้า จะตายมั้ยเนี่ย คนอย่างแกนี่มันไร้ประโยชน์สิ้นดี ถึงเวลาสำคัญทีไรพึ่งไม่ได้เลย ฉันรำคาญที่มีน้องอย่างแกจริงๆ ไป๊ จะไปนอนหรือไปตายที่ไหนก็ไปเลย ฉันหาทางช่วยพี่เพชรเองก็ได้"
พลอยกระแทกเท้าปึงปังออกจากห้อง มุกรู้สึกผิดมากๆ แต่ก็ปวดท้องจนตามพลอยไปไม่ไหว...
เสร็จ เรื่องเพราะณรงค์มาช่วย ขณะพวกเพชรกำลังจะกลับออกจากโรงพัก เจอเศรษฐ์กับยุทธนาสวนเข้ามา...ไม่มีใครคาดคิด เศรษฐ์พุ่งเข้าต่อยเพชรจนปากแตก ยุทธนารีบเข้ามาดึงเศรษฐ์ ในขณะที่ณรงค์และ
พลอยก็รีบเข้ามากันเพชรทันทีเช่นกัน
"มึงคอยดูนะไอ้เพชร กูจะลากคอมึงเข้าคุกให้ได้ แต่ถ้ากฎหมายเอื้อมไม่ถึงมึง กูนี่แหละจะคิดบัญชีมึงเอง"
"ทุกคนได้ยินแล้วใช่ไหมคะ คนคนนี้ขู่ฆ่าพี่ชายฉัน ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณเพชรพิศุทธ์ล่ะก็ เป็นฝีมือไอ้บ้านี่ล่ะค่ะ"
ชาวบ้านหันมองกันทั้งโรงพัก เศรษฐ์เจ็บใจเอาคืนพลอยอย่างแสบสัน
"อ้าว ทำไมใส่ความผัวเก่ายังงี้ล่ะ ยังเจ็บใจที่โดนทิ้งไม่หายเหรอ"
พลอย กรี๊ดลั่นโกรธจนตัวสั่นจะเข้าไปตบเศรษฐ์ ณรงค์ รีบรั้งพลอยเอาไว้ ส่วนยุทธนาก็ลากเศรษฐ์ออกไปอีกทาง เพชรไม่พูดอะไร เดินหน้าเคร่งเครียดลงจากโรงพัก...
ยุทธนาล็อกตัวเศรษฐ์ลากออกมามุมหนึ่งในโรงพัก ซึ่งไม่มีใครผ่านไปผ่านมา เศรษฐ์โมโหสุดๆ หาว่ายุทธนาเข้าข้างเพชร
"ผม ขอโทษนะครับที่ต้องพาตัวคุณเศรษฐ์ออกมา แต่ผมไม่อยากให้เรื่องเลยเถิดมากไปกว่านี้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณเพชร คุณจะตกเป็นผู้ต้องสงสัย มันจะยิ่งแย่เข้าไปใหญ่นะครับ"
"อย่าปอดแหกนักเลย ถ้าฉันทำจริงๆ ไม่มีวันให้ถูกจับได้หรอก"
"แล้ว ถ้าคุณไม่ได้ทำ แต่คนอื่นฆ่าคุณเพชรล่ะครับ อย่าลืมสิครับว่าตอนนี้คุณเพชรกำลังหาเสียงเลือกตั้งอยู่ คนที่คิดจะกำจัดคู่แข่งอย่างคุณเพชรมีถมไปครับ ระวังจะเป็นแพะโดยไม่รู้ตัวนะครับ"
เศรษฐ์คิดตาม หน้าเสียไปเพราะยุทธนาพูดมีเหตุผล
"เออ ฉันไม่ยุ่งกับมันก็ได้ แต่ฉันจะเล่นงานทางคดีมันให้ถึงที่สุดเลย ถ้าไอ้เพชรไม่โดนประหาร ฉันก็จะต้องทำให้มันติดคุกไปตลอดชีวิตให้ได้" เศรษฐ์กระแทกเสียง สีหน้าเคียดแค้นชิงชัง
ooooooo
มุกดีใจที่ เห็นพี่ชายปลอดภัยกลับมา แต่แล้วทุกคนก็ต้องตกใจ เมื่อพลอยที่กำลังด่ามุกเห็นเลือดไหล เปรอะที่ขามุก...มุกถูกพาไปโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน หมอบอกว่ามุกแท้ง ทุกคนเศร้าเสียใจไปตามกัน ณรงค์
ต้องคอยปลอบประโลมมุกที่เอาแต่ร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด
ขณะที่ พลอยก็เครียดไปเหมือนกัน กลัวใครต่อใครหาว่าเธอเป็นต้นเหตุให้มุกแท้ง เพราะก่อนหน้านี้พลอยทั้งดุ ทั้งด่ามุกสารพัด แต่พลอยก็ปัดไปว่าเป็นเพราะมุกอ่อนแอเอง
"พี่ยังไม่ได้ยินใครโทษ พลอยซักคำเลยนะ จะมีแต่พลอย นั่นล่ะที่ร้อนตัว พลอยพูดขึ้นมาก็ดีแล้ว แสดงว่าพลอยก็รู้ว่ามุกต้องเจอเรื่องเครียดขนาดไหน แล้วทำไมพลอยถึงไม่พูดให้กำลังใจน้องบ้างล่ะ ดีแต่ทับถม
น้องตลอดเวลา"
"พลอยพูดเรื่องจริง ยัยมุกมันอ่อนแอ"
"ใช่ มุกอาจจะไม่ใช่คนเข้มแข็งอย่างพลอย แต่มุกก็เป็นน้องสาวของเรา พี่น้องกัน ถ้าไม่ช่วยเหลือกัน ให้กำลังใจกันในตอนมีปัญหาเดือดร้อน แล้วคำว่าพี่น้องจะมีความหมายอะไร ลองคิดดูนะว่าตอนที่พลอยกำลัง
แย่ มุกเขาปฏิบัติกับพลอยยังไงมั่ง"
พลอยมีสีหน้าอ่อนลง คิดตามที่เพชรสอนก็เริ่มรู้สึกผิด ขึ้นมา แต่สกัดความรู้สึกด้วยการสะบัดสะบิ้งทิ้งค้อนใส่แล้วเดินหนีไป
ณรงค์ มัวไปคุยกับหมอที่รักษามุก กลับมาที่ห้องอีกที ปรากฏว่าไม่มีมุกเสียแล้ว...มุกพยุงตัวเดินไปหน้าห้องไอซียู ทั้งขอร้องทั้งดึงดันกับพยาบาลจะเข้าไปหาเสือให้ได้ ณรงค์ตามมาเจอ รู้สึกสงสารเห็นใจมุกที่
สุดแล้ว
"น้ารงค์ช่วยมุกด้วย มุกอยากเข้าไปหาพี่เสือ"
"ผัวเมียกันทำไมจะพบหน้ากันไม่ได้วะ เข้าไปเลยน้องมุก มีอะไรน้ารับผิดชอบเอง"
ณรงค์จับตัวพยาบาลไว้ มุกรีบเปิดประตูผลุบเข้าไปในห้องทันที
"ตายแล้ว หนูตกงานแน่ๆเลย"
"ถ้าเธอตกงานฉันจะจ้างเธอไปประจำห้องพยาบาลที่โรงแรมฉันเอง เงินเดือนดีกว่าที่นี่ซะอีก"
ฟังณรงค์แล้ว พยาบาลค่อยสงบท่าทีลง ส่วนมุกเข้าไปเห็นยุ้ยยืนอยู่ข้างเตียงเสือ ยุ้ยสีหน้ารู้สึกผิดเหมือนยืนรอรับอยู่
"ขอมุกคุยกับพี่เสือซักห้านาทีได้ไหมคะ มุกสัญญาว่าจะไปทันที อย่าไล่มุกออกไปเลยนะคะพี่ยุ้ย"
"ถือว่าพี่ไม่ได้อยู่ในห้องก็แล้วกัน" ยุ้ยพูดจบก็เดินเลี่ยง ไปมุมห้อง หันหลังให้
"พี่ เสือ...พี่เสือได้ยินมุกมั้ยคะ มุกมีหลายเรื่องอยากบอกพี่เสือ แต่มุกไม่รู้ว่าควรพูดดีรึเปล่า มุกขอโทษนะคะพี่เสือที่รักษาลูกของเราเอาไว้ไม่ได้ ลูกไม่อยู่กับมุกแล้ว..."
ยุ้ยตกใจหันกลับมามองมุกด้วยความรู้สึกสงสารจับใจ
"มุก ไม่เหลือความหวังอะไรอีกแล้วพี่เสือ...พี่เสืออย่าใจร้ายกับมุกอีกเลยนะคะ ฟื้นขึ้นมาเป็นเพื่อนมุกซะที อย่าทิ้งมุกไว้คนเดียวแบบนี้เลย มุกอยากฟังคำปลอบโยนของพี่เสือ มุกอยากให้พี่เสือกอดมุกเอาไว้" มุก
สะอึกสะอื้น เสือยังคงนอนนิ่งไม่ตอบสนองอะไร "พี่เสือใจร้าย ฟื้นสิพี่เสือ อย่ามานอนนิ่งอยู่แบบนี้ ฟื้นมาคุยกับมุกเดี๋ยวนี้นะ"
ยุ้ย บ่อน้ำตาแตก รู้สึกผิดมาก ทนอยู่ในห้องนี้ต่อไป ไม่ไหวแล้ว วิ่งร้องไห้ออกไปทันที ณรงค์รีบสวนเข้ามาในห้องด้วยความตกใจที่มุกร้องไห้ฟูมฟายเสียงดัง
"ฟื้นเดี๋ยวนี้ พี่เสือต้องฟื้น..."
"พอเถอะหนูมุก"
มุกร้องไห้โฮกอดซบณรงค์...ณรงค์สงสารจับใจ ขณะที่ เสือมีน้ำตาไหลซึมออกมาทางหางตา ราวกับจะรับรู้ถึงความทุกข์ใจ แสนสาหัสของมุก...
ooooooo
