เนื่องจากข้อเขียนนี้ต้องเขียนจากความทรงจำทั้งสิ้นและด้วยวัยของผู้เขียนอาจทำให้หลายๆอย่างที่เป็นรายละเอียดปลีกย่อยอาจผิดพลาดคลาดเคลื่อนไปบ้าง...ขออภัยล่วงหน้าไว้ด้วยแต่สาระแห่งการต่อสู้จนได้มาซึ่ง “สวนนวมินทร์ภิรมย์” ในวันนี้ไม่มีผิดพลาดแน่นอน เพราะอยู่ในความทรงจำของผมมาตลอดเวลาท่านที่ขับรถมาตามถนนนวมินทร์ฯ แล้วเลี้ยวเข้าถนนศรีบูรพา ด้านหลังหมู่บ้านอาคารสงเคราะห์คลองจั่น จะพบ “สระนํ้า” หรือบึงขนาดใหญ่บึงหนึ่งยาวเหยียดเคียงคู่ไปกับถนนจนถึงสี่แยกหน้า นิด้า หรือสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์บริเวณนี้เรียกว่า “ลำพังพวย” เป็นแหล่งนํ้าเล็กๆ ซึ่งที่ดินบริเวณนี้ได้ถูกขุดขึ้นมาถม หมู่บ้านคลองจั่น ที่ก่อสร้างขึ้นใหม่เพื่อใช้เป็นหมู่บ้านนักกีฬาสำหรับการแข่งขันกีฬา เอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 5 ที่ประเทศไทยขันอาสาเป็นเจ้าภาพจัดเป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ.1966 หรือ พ.ศ.2509 ประมาณ 56 ปีที่แล้วจากสระนํ้าเล็กๆจึงกลายเป็นสระใหญ่ขึ้น และชาวบ้านแถวนั้นมักจะเรียกว่า “ทะเลสาบ” และเรียกติดต่อมายาวนาน แม้การแข่งขันเอเชียนเกมส์จะผ่านไปแล้วหลายปีผมไปอยู่หมู่บ้านคลองจั่นเมื่อ พ.ศ.2514 จึงเห็นทะเลสาบมาตั้งแต่วันแรกที่ไปอยู่และก็นึกเสียดายอยู่ตลอดที่ไม่มีการปรับปรุง ปล่อยให้รกร้างว่างเปล่าเป็นบึงรกๆอยู่อย่างนั้นปีแล้วปีเล่าต่อมาก็มีชาวบ้านมาจอดรถตกปลาริมๆทะเลสาบบ้าง และมีคนมาเช่าที่ริมบึงทำเป็นร้านอาหารริมนํ้าบ้าง 2-3 ร้าน แต่โดยรวมก็ยังรกรุงรังอยู่ดีแล้ววันหนึ่งประมาณ พ.ศ.2530 ก่อนหลังคงไม่มากนัก การเคหะแห่งชาติ ซึ่งเป็นเจ้าของที่บริเวณนี้และดูเหมือนจะเป็นเจ้าของทะเลสาบด้วยก็เสนอโครงการ “พัฒนา” บริเวณริมสระนํ้าหรือริมทะเลสาบจากหัวถนนศรีบูรพาไปจรดสี่แยก นิด้า ให้เป็น “ตึกแถว” เชิงพาณิชย์หลายร้อยห้องยาวเหยียดขอย้ำว่า “ตึกแถว” นะครับ เป็นข่าวในหนังสือพิมพ์หลายฉบับผมเขียนคัดค้านในคอลัมน์นี้ทันที 2 วันเต็ม และเสนอแนะในวันที่ 3 ขอให้ปรับปรุง “ทะเลสาบ” ทั้งหมดให้เป็นสวนสาธารณะเพื่อเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจของผู้คนในละแวกนั้นและใน กทม.ของเราด้วยขณะเดียวกันสื่อมวลชนอีกหลายฉบับต่างก็ช่วยเขียน เพราะ ไม่เห็นด้วยที่การเคหะฯจะสร้างตึกแถวริมสระน้ำรวมทั้งนักเขียนอาวุโสที่สื่อมวลชนด้วยกันไม่ชอบเท่าไรนัก เหตุเพราะช่วงที่เป็นนักการเมืองเป็นรัฐมนตรีมหาดไทยยุคเผด็จการเต็มใบนั้น ท่านชอบเล่นงานสื่อมวลชนต่างๆอยู่เสมอขออนุญาตเอ่ยนามนะครับ คุณ สมัคร สุนทรเวช ไงครับ ช่วงนั้น หลุดจากการเมืองกลับไปเขียนคอลัมน์ในหนังสือพิมพ์ เดลิมิเร่อร์...และได้เขียนคัดค้านเรื่อง “ห้องแถว” ริมสระไว้เต็มคอลัมน์เช่นกันหลังจากนั้นไม่นานนัก ท่านผู้ว่าการการเคหะฯคนใหม่น่าจะเป็นท่าน รตยา จันทรเทียร ได้ออกมารับปากว่าจะสร้างสวนสาธารณะให้แก่ชาว กทม. ซึ่งต่อมาก็ได้เกิดสวนสาธารณะแห่งใหม่เนื่องในโอกาสเฉลิมฉลองในหลวง ร.9 ทรงครองราช 60 ปี 2549 ดังที่มีผู้บันทึกไว้ใครจะไปนึกละครับว่า “ฝันร้าย” จากโครงการ ตึกแถว ริมบึงจะกลับมา “หลอน” ด้วยโครงการ “คอนโด 14 แท่ง” ริมบึงอีกครั้งดังนั้นเมื่อบัดนี้ “ฝันร้าย” รอบสองผ่านไปแล้วผมก็ขอฝากคนรักสวน คนรักธรรมชาติ และคนรักสุขภาพทั้งหลายไว้ด้วย...ขอให้ดูแล สวนสาธารณะแห่งนี้ให้อยู่ยั้งยืนยงไปตลอดกาลนาน อย่าได้มีใครคิดจะเอาไปทำอะไรอื่นใดที่มิใช่ “สวนสาธารณะ” เป็นรอบที่ 3 อีกเลยโลกเราดูจะร้อนขึ้นทุกวันอย่างที่เขาถือเป็นเรื่องใหญ่มากๆในทุกวันนี้...อะไรที่จะทำให้โลกเราเย็นลงได้ แม้จะเป็นสวนเล็กๆ ที่เล็กกว่าสวนนวมินทร์ฯหลายๆเท่า ก็ขอให้เก็บรักษาไว้เถิดนะครับ.“ซูม”
