เมื่อวานนี้ผมเขียนถึงโครงการ “ในฝัน” ของการเคหะแห่งชาติ ที่กลายเป็น “ฝันร้าย” ของชุมชนคลองจั่น เพราะจะมีการสร้าง “คอนโดฯ” ยักษ์ 4 แท่ง และสร้างอาคารสำนักงานการเคหะใหม่สูง 35 ชั้น เพื่อต้อนรับรถไฟฟ้าสายสีนํ้าตาล ณ หมู่บ้านชุมชนคลองจั่นด้านถนนนวมินทร์เพียงแค่นี้ก็ทำให้ชาวชุมชนคลองจั่น ฝันร้ายแทบนอนไม่หลับไปตามๆกันอยู่แล้วแต่เมื่อขยับไปทางด้านหลังของหมู่บ้านคลองจั่น ที่อยู่ติดกับ ถนนศรีบูรพา กลับพบฝันร้ายที่หนักหนาสาหัสยิ่งขึ้นไปอีกท่านผู้อ่านที่ขับรถไปทางนิด้า แล้วเลยเข้าถนนศรีบูรพา เพื่อจะไปออกถนนนวมินทร์ คงจำได้ว่าท่านจะผ่านสวนสาธารณะที่สวยงามแห่งหนึ่ง...มีป้ายชื่อตัวโตๆอยู่ที่ประตูด้านหน้าว่า “สวนนวมินทราภิรมย์”เป็นสวนที่สวยงามน่ารัก มีสระนํ้าที่ชาวบ้านแถบนี้เคยเรียกว่า “ทะเลสาบ” อยู่กลางสวน ให้ทั้งความสดชื่นรื่นรมย์แก่ผู้ที่เข้าไปเดิน หรือที่ออกกำลังในสวน และเป็นทั้ง “แก้มลิง” ช่วยรับนํ้าที่จะไหลเข้าสู่บริเวณนี้อย่างดียิ่ง เพราะเชื่อมต่อกับคลองเล็กๆ ที่เรียกว่า “ลำพังพวย”ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อนะครับว่า โครงการในฝันของการเคหะแห่งชาติโครงการที่ 2 นั้น จะมีการถมสระนํ้าหรือทะเลสาบเข้าไปอีกหน่อย เพื่อให้มีพื้นที่เพิ่มขึ้นเช่นกันสำหรับที่จะสร้างคอนโดฯอีก “15 แท่ง” เรียงแถวจากด้านเหนือ ของสวน ติดกับถนนนวมินทร์ไปยังด้านใต้ (มาเกือบถึง 4 แยกนิด้า)ดูจากภาพจำลองน่าจะสูงไม่ตํ่ากว่า 30 ชั้น และเมื่อดูตัวเลขในเอกสารประกอบ ระบุว่าทุกๆแท่งรวมกันจะมีห้องพักถึง 12,552 ยูนิตมีตัวเลขห้อยท้ายไว้ด้วยว่า ค่างบประมาณก่อสร้างประมาณ 14,147 ล้านบาท คิดเป็นตัวเลขกลมๆ โดยตัดเศษทิ้งไปประเด็นคำถามที่เกิดขึ้นในใจของชาวชุมชนคลองจั่นก็คือ ในบริเวณของสวนสาธารณะเช่นนี้ การเคหะฯจะเข้าไปถมที่เพื่อสร้างคอนโดฯได้อย่างไร?คำตอบที่ผมค้นพบจากเอกสารของการเคหะฯ ที่ผมได้รับแจกมาด้วยก็คือ เพราะที่ดินบริเวณนี้ทั้งหมดเป็นกรรมสิทธิ์ของการเคหะแห่งชาติ มิใช่ของ กทม.แต่อย่างใดในเอกสารระบุไว้ว่า การเคหะฯเป็นฝ่ายฟ้องร้องเรียกคืนพื้นที่สวนแห่งนี้ จาก กทม. และชนะ...เป็นเหตุให้ กทม.ต้องคืนพื้นที่ทั้งหมดให้แก่การเคหะฯที่สำคัญในเอกสารยังบอกด้วยว่า ในระหว่างรอการส่งมอบคืนอยู่นี้ กรุงเทพมหานครจะต้องดูแลพื้นที่สวนนวมินทราภิรมย์ พร้อมทั้งออกค่าใช้จ่ายต่างๆไปพลางก่อนผมก็เพิ่งทราบ ณ บัดเดี๋ยวนี้เองว่า พื้นที่ทะเลสาบและสวนนวมิน ทราภิรมย์ มิใช่ของ กทม. เพราะการเคหะแห่งชาติฟ้องร้องเรียกคืน และได้ชัยชนะมาตั้งแต่ พ.ศ.2556 โน่นแล้วมิน่าละถึงได้มีความมั่นใจเหลือเกิน ที่จะถมดินในทะเลสาบ (สระนํ้าในสวน) เพื่อสร้างคอนโดมิเนียม ถึง 15 แท่งอย่างที่ว่าแม้จะยังยืนยันว่าจะยังคงพื้นที่ ที่เป็นสวนสาธารณะบางส่วน ให้ใช้เดินให้ใช้วิ่งอยู่อีกหน่อย แต่ก็ดูแคบไปกว่าเดิมเยอะ และแม้จะยังต้อนรับคนทั่วไปให้เข้าไปวิ่งไปเดินเช่นเดิม เพราะเขาจะทำอุโมงค์ให้เข้าไปใช้ด้วยอย่างสะดวกแต่ภาพอันงดงามของสวนนวมินทราภิรมย์ดั้งเดิม ซึ่งมีสระนํ้าอันร่มเย็นอยู่ตรงกลาง จะไม่เหลือให้เห็นอีกต่อไปแล้วฝันร้ายในประเด็นนี้ จึงอาจมิใช่ฝันร้ายของชาวชุมชนคลองจั่น ด้านที่อยู่ติดกับถนนศรีบูรพาและสวนนวมินทร์เท่านั้นแต่ยังเป็นฝันร้ายของชาวชุมชนใกล้เคียง ไล่มาตั้งแต่ตลาดบางกะปิ เลยไปจนถึงหมู่บ้านอีกหลายๆสิบหมู่บ้าน ในย่านถนนนวมินทร์ ที่เคยมาวิ่งมาเดินมาออกกำลังกายที่สวนสาธารณะแห่งนี้อีกด้วยโดยกฎหมายพื้นที่สวนสาธารณะแห่งนี้ อาจเป็นของการเคหะแห่งชาติ แต่เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน และเพื่อสิ่งแวดล้อม และคุณภาพชีวิตของพี่น้องชาว กทม.ด้านตะวันออกพวกเขามีสิทธิไหมครับ ที่จะมีสวนสาธารณะที่สวยงามเช่นนี้ต่อไปอีกนานเท่านาน แทนที่จะเอาไปสร้างคอนโดฯถึง 15 แท่งดังที่การเคหะฯวางแผนไว้?“ซูม”
